Heksen, een zonsverduistering en een belofte aan mezelf

Over een heksenmuseum dat meer in mij raakte dan verwacht, oude angst, het kleine meisje in mij en waarom één zin tijdens de eclips ineens alles met elkaar verbond.

Hey jij, leuk dat je weer meeleest!

Vorige keer stuurde ik je mijn verhaal vanuit Zweden, op weg naar Denemarken.

Ondertussen — nu deze blog onder je snavel ligt en je dit leest — ben ik alweer even in Nederland.
Maar niet voor lang hoor. Een weekje ongeveer, want ergens hebben we het idee opgevat om richting Albanië te gaan. Al horen we daar inmiddels zulke wisselende verhalen over dat ik werkelijk geen idee heb of het hem ook echt gaat worden.

Ach ja.

We zien wel hoe de wind waait.

Zo’n heerlijk nietszeggend spreukje dat ik dan maar even de lucht in slinger als ik zelf ook geen flauw idee heb wat we gaan doen. 🤣

Even terug naar Denemarken

Om even een recap te doen…

We gingen vanuit Zweden naar Denemarken. De jongens hebben gevist, gezwommen, we hebben gefietst en…

-*- Ondertussen kijkt de meid op Polarsteps om te ontdekken wat ze in godsnaam ook alweer allemaal gedaan hebben -*-

…

OHHHH JA!

Die wilde ik vertellen!

Moeke ging naar een heus heksenmuseum.

Alleen.

Want die kerels van mij hebben daar heulemaal geen zin in.

Robbin misschien nog wel. Grotendeels voor mij waarschijnlijk. Maar die twee kleine Haagsma’s beginnen ongeveer al te zuchten, steunen en kreunen zodra ze de woorden horen:

“Mama wil graag even…”

Want ze weten inmiddels precies wat daarna komt.

Een kerk. Een klooster. Een heilige bron. Een energetisch bijzondere plek. Of iets met heksen. 🤣

Ik neem het ze niet kwalijk. Sterker nog: geeft mij even heerlijk tijd alleen.

Had ik trouwens ook nodig.

Gewoon ik. Mijn eigen tempo. Geen “maaaam”, geen “hoe lang nog?”, geen gemekker.

Heerlijk!

HEX! in Ribe

Dus daar ging ik, naar HEX! Museum of Witch Hunt in Ribe. Een museum over de Deense heksenvervolgingen, de angst voor hekserij en magie en de processen waarin mensen — vooral vrouwen, maar ook mannen — werden beschuldigd van hekserij.

De recensies waren veelbelovend. Kinderen vonden het spannend. Volwassenen indrukwekkend. Veel informatie.
Nou. Ik snap de kinderen. De volwassenen… deels. 

Veel informatie? Klopt. Veel geluiden? Klopt. Donker? Jazeker. Spannend, mystiek sfeertje? Check, check, dubbelcheck.

Maar weet je waar ik dan compleet de JEUK van krijg?

Dat eeuwige uitwrijven van dezelfde negatieve stront.
Weer die ene kant. Marteling. Kwaad. Demonen. Zwarte magie. Beschuldigingen. Brandstapels.

En begrijp me niet verkeerd. Ik probeer absoluut niet te insinueren dat we dat niet moeten vertellen. Natuurlijk wel. Het is verschrikkelijk. Het is gruwelijk. Het is geschiedenis.

Maar waar the fuck is het eren van deze mensen dan?

Daar gaat mijn hartslag alweer. En volgens mij groeien mijn nekharen spontaan drie centimeter van irritatie terwijl ik dit schrijf.

Want nergens zag ik een plek waarvan ik dacht: JA. Hier gaat het ook over wie zij waren. Niet alleen over wat anderen van hen maakten. Maar over hen.
Over de vroedvrouw. De moeder. De kruidenvrouw die wist wat ze uit de natuur kon halen en daar zalven en middeltjes van maakte. De vrouw die haar omgeving kende. Die het weer kon lezen. Die wist wanneer iets niet goed voelde.
De vrouw die haar mond opentrok. Die voor zichzelf opkwam. Die niet netjes ja en amen zei omdat een man dat van haar verwachtte. De vrouw die met beide benen stevig op de grond stond en wist: Dit ben ik.

En ja, natuurlijk past niet iedere beschuldigde vrouw in dat romantische beeld. Dat weet ik ook. Maar juist daarom miste ik iets.
De mens achter het woord heks. De verhalen. De waardigheid.
Een plek waar je even stil kunt staan bij al die mensen die veroordeeld, vernederd, gemarteld en gedood zijn. Voor mij zou zelfs een excuus waardig zijn in het toegeven dat daar onmenselijke gruweldaden gepleegd zijn ten onrechte. Want 99% van de tijd was dat zo in mijn gedachten. punt. zo... die is er uit.

We zijn haar nog steeds

Misschien is dat wel waarom het me zo raakt.
Omdat ik denk: We zijn nog steeds die vrouw.

Dus laten we in godsnaam die vrouwen eren door nu wél voor onszelf te staan. Juist omdat het nu kan.
Laten we spreken over wie we zijn. Wat we voelen. Wat we kunnen. Waar we het niet mee eens zijn.
Laten we niet kleiner worden omdat een ander onze aanwezigheid misschien ongemakkelijk vindt. En laten we alsjeblieft stoppen met man tegenover vrouw te zetten.
Ik geloof daar helemaal niet in. Ik geloof juist in de kracht van samen. Man én vrouw. want of je het wilt geloven of niet, jij, ja jij, hebt beide delen ook IN jou! mannelijk en vrouwelijk. Ook weer een dieper verhaal om hier volledig te vertellen, maar yes it's true.

Het vrouwelijke dat voelt, ontvangt, intuïtief beweegt en verbindt. Het mannelijke dat richting geeft, creëert, bouwt en doet.
En in dit leven als mens heb je zoals ik het voel en zie samen te brengen. Samen te werken. Want alles is alles. Nier het een of het ander. Het een Niet beter. Niet minder. Anders en toch samen.

En samen ontzettend krachtig.

We hebben elkaar nodig. Nu. En toen ook al.

En toen stond ik tegenover dat beeld

Dus ik loop daar rond. Ondertussen behoorlijk misselijk en beroerd van alles wat ik zie en voel.
Martelwerktuigen.
Klemmen waarmee vingers verbrijzeld werden. En dan een groot, donker, demonisch houten beeld.

Ik bleef ervoor staan. En ik keek. Maar dan ook echt. Kijken.
Zo’n beeld kan ontzettend veel oproepen. Angst. Kwaad. Duisternis. Afkeer. Je kunt er van alles op projecteren.

En ineens besloot ik: Ik geef jou geen angst.
Ik geef je liefde. Licht.

Ik was op dat moment helemaal alleen in die ruimte, wat eigenlijk prachtig was. Ik verbond me voor mijn gevoel met boven en onder, vanuit mijn hart, en stuurde dat naar het beeld.
En er veranderde iets. Niet letterlijk het beeld natuurlijk. In mij. Ik herkende het gevoel meteen.
Ooit stelde ik tijdens een opstelling mijn diepste, donkerste angst op. En toen gebeurde hetzelfde. Onder die angst bleek iets anders te zitten. Iets zachts. Een kracht. Geen zoetsappige liefde die iets wil oplossen of wegpoetsen. Meer een soort smelten. Een laag die wegvalt.

Voor mij is het demonische of duivelse niet iets waar ik macht aan wil geven.

 

Is dit nog wel iets complexer dan dat ik nu even platgeslagen uitleg, maar voor nu zo simpel mogelijk vanuit mezelf uitgelegd.

Geef ik het angst en kwaad? Dan groeit het in mijn beleving. Maar kan ik ernaar kijken vanuit liefde, licht en vooral vanuit veiligheid in mezelf? Dan verandert mijn verhouding ertoe.  
Dan hoef ik niet weg. Dan hoef ik niet bang te zijn. Dan kan ik blijven staan.

En misschien was dát wel precies waar deze hele reis eigenlijk over ging. Alleen wist ik dat toen nog niet.  

En toen… een kerk 🤣

Ik kwam behoorlijk blugh naar buiten. En hoe ironisch wil je het hebben?
Loop ik na mijn bezoek aan een heksenmuseum… langs een kerk en een kloostertuin.
Je kunt het bijna niet verzinnen.

Eeuwenlang werden kerkelijk geloof en hekserij tegenover elkaar gezet: heilig tegenover onheilig, God tegenover duivel, licht tegenover donker.

En daar liep ik dus. Van het ene verhaal letterlijk het andere in.
Ik ben in die kloostertuin gaan zitten. Even niks. Mijn misselijkheid laten zakken. Mijn gedachten laten zakken. Stilte.

Heerlijk.

Alsof je heel even buiten de wereld staat.

Burning Man, maar dan met campers

Diezelfde middag reden we door naar Sønderstrand.
Een gigantisch strand waar je gewoon met je auto of camper het strand op mag rijden. 

Nou. Wij zijn natuurlijk niet bepaald een lichte Henkie met die camper én aanhanger. Dus ons plan was technisch zeer onderbouwd:

GANG MAKEN en gang houden..... GAS!!!

En daar gingen we. 🤣

Het was gewoon Burning Man op camperniveau. Auto’s. Campers. Mensen. Overal leven. En druk!

We vonden het allemaal geweldig.

Met z’n vieren zijn we nog de wilde zee ingesprongen en de mannen hebben nog gevliegerd. 
Echt zo’n ervaring waarvan je achteraf denkt: Ja. Dit was leuk. Heel leuk.

Terug was het vooral wachten tot we vrij baan hadden.

En toen weer: GAS!!

Door dat mulle stuk heen. Niet twijfelen. Niet stoppen. GAAN.

En hoppa. Weer vaste grond onder de wielen.

De zonsverduistering

En uiteindelijk kwamen we aan bij de dag van de zonsverduistering.

Joey had zijn eigen eclipse-kijker gemaakt, die velen waarschijnlijk al voorbij hebben zien komen op Instagram.
Hartstikke leuk. En creatief. 
Maar die avond voelde ik iets anders.
Ik hoefde zelf persoonlijk die verduistering niet per se met mijn ogen te zien. Ik wilde naar binnen. Mediteren. Voelen.

Joey en Dave wilden heel graag dat ik meeging naar het uitkijkpunt.

Dus daar zaten we met zijn vieren. Met allemaal mensen op de dijk. Iedereen naar boven kijkend. En eentje met haar ogen dicht. 🤣

Af en toe: “MAM!!! KIJK EVEN!”

Joey had ondertussen zijn lasbril gevonden en die werkte toch beter. 
Dus ik moest even één seconde kijken. “WOAAAAH!” En hup. Ogen weer dicht. Was hij ook weer tevreden. 🤣

Ik ben trouwens benieuwd of jij gekeken hebt. Vond je het mooi? Of ging het een beetje aan je voorbij?

 

“Ik verlang zo dat je me niet meer verlaat”  

Die middag had ik al gevoeld dat deze zonsverduistering iets met me deed. 
Ik ging zitten. Recht in de zon. Naar binnen. Voelen.
En ik voelde dat ik afscheid mocht nemen van iets. Direct kwam het kleine meisje in mij naar voren. En die zachte, fluisterende stem.

Ik vroeg in mezelf "Wat is er?" "Wat mag ik met deze energie?"

En toen hoorde ik letterlijk:

“Ik verlang zo dat je me niet meer verlaat.”

En zelfs nu ik dit typ, schieten de tranen weer in mijn ogen.
Want ja. Ik heb mezelf vaak verlaten. En soms doe ik dat nog steeds.

En ineens zag ik het lijntje naar dat heksenmuseum.

En misschien klinkt dit voor sommigen compleet koekoek — ook helemaal prima — maar voor mij voelt dit inmiddels zó sterk dat ik er bijna niet meer omheen kan.

Ik heb al heel lang het gevoel, en eigenlijk het diepe weten, dat ik in een ander leven één van die vrouwen ben geweest. Een vrouw die ze een heks noemden. Niet omdat ik met een puntmuts op een bezem door het dorp vloog natuurlijk. 🤣
Maar omdat ik toen volgens mij precies datgene deed wat ik nu opnieuw leef. Voelen. Werken met energie. Vertrouwen op mijn intuïtie. Werken vanuit iets wat groter voelt dan alleen het tastbare. Mijn eigen waarheid spreken. Die Eigen*Wijze vrouw zijn ;-)
Alleen stond daar toen een totaal andere prijs tegenover.
Ik voel heel sterk dat ik om wie ik was, wat ik wist of wat ik deed ben gestraft. Verbrand, vermoord — hoe precies weet ik niet. Ik ga ook niet doen alsof ik daar een historisch dossier van op zolder heb liggen. Maar voor mij voelt het bijna als een weten.

En misschien was dát wel waarom ik in dat museum zo ontzettend geraakt en zelfs misselijk werd. Waarom die verhalen over marteling, angst, demonen en kwaad zó hard binnenkwamen.
Misschien keek ik niet alleen naar hún verhaal. Misschien raakte ik ergens ook het mijne aan.

En laat ik ook duidelijk zijn: ik hoef daarvoor niet alleen naar een vorig leven te kijken.
Want een deel hiervan komt gewoon uit mijn jeugd. Als klein meisje leerde ik al om een kamer binnen te komen en eerst de sfeer te voelen.

Hoe hangt de vlag erbij? Is het rustig? Is er spanning? Komt er ruzie? Moet ik iemand geruststellen? Kan ik iets zeggen of doen waardoor het weer wat rustiger wordt?

Ik probeerde mensen gerust te stellen, de boel rustig te houden, spanning weg te nemen en vooral te voorkomen dat het zou escaleren.

En zonder dat je dat als kind natuurlijk zo bedenkt, leer je ondertussen iets heel anders:

Eerst de ander. Dan ik. 
Eerst voelen hoe het met iedereen om mij heen gaat voordat ik überhaupt voel hoe het met míj gaat. Eerst zorgen dat de kamer veilig voelt. En daarna pas kijken of er misschien nog ergens een plekje voor mij over is.

Dus ja, dat kleine meisje dat tijdens die zonsverduistering bij me kwam, was óók gewoon het meisje uit dit leven. Het meisje dat zo ontzettend goed had leren voelen, maar zichzelf daarin soms vergat.

En misschien lopen die dingen voor mij wel door elkaar heen. Mijn jeugd, waarin ik leerde mezelf aan te passen om de rust en verbinding te bewaren.
En dat veel diepere gevoel dat ik al langer met me meedraag: dat ik in een ander leven een vrouw ben geweest die juist voor haar eigen weten en manier van leven is gestraft of vermoord.
Alsof beide ervaringen uiteindelijk dezelfde boodschap in mijn systeem hebben achtergelaten:

Volledig mezelf zijn is niet veilig.

Niet te luid. Niet te aanwezig. Niet te anders. Voel eerst de ander. Pas je aan. Hou de vrede. Zorg dat iedereen oké is.
En verlaat, als het nodig is, jezelf maar een beetje.

Pfff.

En terwijl ik dit schrijf denk ik: wat heeft dat kleine meisje dat eigenlijk ontzettend knap gedaan. Want het werkte. Het was haar manier om veiligheid te creëren.

Alleen ben ik dat kleine meisje niet meer.
Ik hoef niet meer iedere kamer binnen te lopen en mezelf pas toestemming te geven om te bestaan wanneer ik heb vastgesteld dat iedereen oké is.
Ik mag binnenkomen mét alles wat ik ben.

Misschien is dat wel waarom die zin tijdens de zonsverduistering zo diep binnenkwam:

“Ik verlang zo dat je me niet meer verlaat.”

Misschien kwam die van het meisje uit mijn jeugd. Misschien van die vrouw die ik ooit geweest ben. Misschien gewoon van mij, hier en nu.
En misschien doet het er uiteindelijk niet eens toe.
Want ik hoor haar. Eindelijk.

Dit keer blijf ik.

Ik verliet mezelf om een ander niet tot last te zijn. Niet te luid. Niet te aanwezig. Niet te veel. Niet te gevoelig. Niet te direct. Niet te lief. Maar ook vooral niet te boos. Dus probeerde ik mezelf onzichtbaar te maken.
Wat bij mij ongeveer hetzelfde effect heeft als een felgekleurde bloem die als enige staat op een mooi vlak zandstrand. Succes ermee. 🤣

Maar ik probeerde het wel.

Want uiteindelijk wilde ik gewoon dat iedereen me lief vond. That’s it. 
Dat iemand me zag en zei: Ik geef om jou. Jij bent belangrijk voor mij.

En daar, zittend voor die zon, wist ik ineens wat mijn intentie was.

Ik maakte een belofte.

Dat kleine meisje met haar rugzak

Toen het langzaam schemeriger werd, voelde ik de energie veranderen. En ik zag haar. Mijn kleine ik. Met haar rugzakje.

Och, die kleine lieverd. Ik pakte haar vast. Ik nam haar rugzakje van haar over.
En ik vertelde haar: Jij hoeft dit niet meer te dragen. 
De grote jij is hier. Ze is sterk. Ze is moedig. Ze is wijs. En zij neemt het van je over.
Ik zette het rugzakje schuin achter haar. Dit is niet langer iets wat jij en ik hoeven te dragen.

Het heeft ons gebracht waar we nu zijn. Het heeft mede gevormd wie ik ben geworden. 
Het hoeft niet weg. Het is niet slecht. Het is onderdeel van ons verhaal. Maar het bepaalt ons niet meer.

Ik hield haar vast. Ze kroop helemaal op mijn schoot. Opgekruld.
Alsof ze eindelijk de veiligheid voelde waar ze zo lang naar had verlangd.

En precies op dat intens emotionele moment…

“MAAAAAM!!! BIJNA! MAM KIJK!!!” 🤣🤣🤣

PLOP. Daar was ik weer.

“Oh ja! Wacht!”

Bril op.

“Ohhhh Jo! Bijna jongen! Wat cool! Het is gewoon een beetje donker!”

Spanning. Sensatie. Zonsverduistering. Moederplicht weer volbracht.

En hup. Terug naar haar.

Ik blijf

Daar deed ik een belofte. Aan haar. Aan mezelf.

Ik blijf.

Ik zal blijven.

Ik koos die avond voor haar. Voor mij.

Ik was daar voor mijn kinderen, maar hoefde mezelf daarvoor niet volledig aan de kant te zetten.
Ik kon daar zijn. Én bij mezelf blijven.
Dat klinkt misschien klein. Voor mij was het gigantisch.

Ik beloofde mezelf dat ik mezelf niet langer kleiner maak omdat mijn stem voor iemand misschien te heftig of te doordringend is.
Niet langer onzichtbaar omdat mijn aanwezigheid misschien intens is.

En meteen hoor ik weer een zin van mijn moeder:

“Als Git binnenkomt, is het huis vol.”

Ze bedoelde dat nooit verkeerd. En eerlijk? Het is ook zo. 🤣 
Ik schijn dat effect te hebben. Ik voel dat zelf ook. 
Maar ik hoef dat niet langer te zien als iets wat ik moet dimmen. 
Ik hoef mezelf niet aan te passen aan hoeveel ruimte een ander comfortabel vindt dat ik inneem.
Ik mag gewoon binnenkomen.

En dan is het huis maar vol, wel vol gezelligheid ;-p

Het eren van haar werd het eren van mij

En ineens valt alles samen.

Dat heksenmuseum. Mijn irritatie. Mijn behoefte om die vrouwen niet alleen te herinneren om hun lijden, maar om wie ze waren. 
De vrouwen die spraken. Die voelden. Die wisten. Die niet kleiner wilden worden.

En vervolgens die zonsverduistering. Dat kleine meisje. Mijn eigen stem. Mijn eigen aanwezigheid.

Ik wilde die vrouwen eren.
En uiteindelijk werd ik gevraagd om ook mezelf te eren.

Deze zonsverduistering voelde voor mij als een echt keerpunt. Iets mocht sterven. Niet omdat het slecht is. Niet omdat ik het moet wegdrukken. Niet omdat het nooit meer terug mag komen. Maar simpelweg omdat het niet langer dienend is voor wie ik nu ben.
Het mag onderdeel blijven van mijn verhaal.

Maar het bepaalt mijn leven niet meer.

Ik kies voor mij.

En dat voelt… FUCKING VRIJ!

En jij?

Misschien voelde je iets terwijl je dit las. Misschien helemaal niks. Ook prima. 🤣

Maar misschien wil je jezelf ook een van deze vragen stellen:

Hoe vaak verlaat jij jezelf?

Hoe vaak maak jij jezelf onzichtbaar?

Hoe vaak hang je de clown uit omdat je zo graag wilt dat mensen je leuk vinden?

Hoe vaak slik je iets in omdat je bang bent voor wat een ander ervan vindt?

Hoe vaak zeg je ja terwijl alles in jou nee roept? En is dat eigenlijk nog oké voor jou?

Of voel jij ergens ook dat kleine jongetje of meisje?

Dat jongetje waarvan je de tranen wilt drogen en tegen wie je wilt zeggen: Ik ben trots op jou.

Dat meisje dat je in je armen wilt nemen, recht in haar oogjes wilt kijken en wilt vertellen: Lieverd… wat ben je mooi. Wat ben je dapper. Wat ben je lief. Ik zie jou. Ik heb jou. En ik laat je niet meer los.
Vanaf nu kies ik voor jou. Iedere dag opnieuw.

Want iedere dag — eigenlijk ieder moment — hebben we opnieuw een keuze.

Kies ik voor mezelf of verlaat ik mezelf?

Kies ik voor liefde of blijf ik hangen in wrok?

Kies ik voor wat licht voelt of blijf ik vasthouden aan wat zwaar is?

Kies ik voor mezelf… of maak ik mezelf opnieuw kleiner voor de ander?

Het is aan jou. en niet om de struisvogel tactiek te doen, weg te kijken als het onprettig wordt of te doen alsof alles rozengeur en maneschijn is. Nee.. we hebben te voelen, te doorvoelen. Met ongemak te zijn en er niet voor weg te lopen, maar om daarna altijd weer een keuze te maken hoelang je er in mee wilt gaan. Of je opstaat of je jezelf er in verliest.

Maar één ding wil ik je meegeven.

De zin die ik ALTIJD tegen mezelf zeg:

Je bent heel, compleet en geliefd. Vergeet dat nooit. Never.

Je bent altijd heel, compleet en geliefd geweest en dat zal altijd zo blijven.