De mannen-wc en een bergweg met bloemen en een drone die vliegt waar ie niet zijn mag...

Wijsheid komt met de jaren zegt men, bij mij was er even storing

Hey lieve jij — aan de andere kant van een scherm.

Ik vind het best een bijzonder moment, dat je gewoon de tijd neemt om mijn verhaal te lezen. Mijn echte eigen verhaal. Mijn leven meekrijgt op een afstand en dit wil lezen — er de tijd voor neemt. En misschien is het omdat je niets te doen hebt, of omdat je nieuwsgierig bent, of iets uit mijn verhalen haalt. Maakt niet uit. Bedankt. 🙏

🚻 De mannen-wc

Afgelopen week namen we afscheid van Benidorm. Bijna twee weken geweest — en ik was dan ook echt klaar om verder te gaan.

We deden nog even ons rondje, en voordat we gingen ging ik nog snel even naar de wc. De openbare camping-wc. Je begrijpt vanuit mijn vorige verhaal misschien dat ik Robbin toch iets wilde besparen, na een week het zelf gedaan te hebben. 🤢

Toen ik eruit kwam keek Robbin me aan met een verraste blik.

"Waarom ga je naar de herenwc?"

Ik keek hem verstrooid aan — en ineens vielen er allemaal puzzelstukjes.

 

Robbin lag dubbel. Ik dacht: natuurlijk — dat soort dingen doet Brigitte.

Anyway — we zijn maar weggegaan. Wijsheid komt met de jaren, zegt men.

⛰️ De bergweg met bloemen — LUISTER NAAR JE GEVOEL

We reden het binnenland in. De kust hadden we lang genoeg gezien — we waren toe aan meer groen, bergen en natuur.

Nou — dat kregen we. Vooral bergen.

Robbin moest volgens heer TomTom afslaan. En op het moment dat we dat deden zeiden we allebei: "Is dit wel de goede weg? Is dit een goed idee?"

Het was een bergweg. Een échte bergweg. Geen grote weg — een bergweg.

Er groeiden op een gegeven moment bloemen op de weg. Nou dan weet je het, Pieter — hier komt geen hond. Geen auto die die prachtige kamilleplant die staat te shinen omver rijdt. Maar wij nu wel.

De mensen die rechts — voor mijn gevoel — 10 kilometer onder ons in het ravijn woonden, hadden vast hun hart vastgehouden. Samengevoegd met de gedachte: die lui sporen niet.

We moesten op een gegeven moment in zijn 1 vol gas omhoog — we reden 30, harder lukte niet meer — en de banden begonnen te slippen. Je kunt niet keren. Naar beneden glijden met 13 meter camper en kar — nee, dat wil je niet. Dus omhoog. Vol gas.

Uiteindelijk kwamen we als kersje op deze stronttaart nog een dorpje tegemoet. Waar denk ik drie mensen woonden die nog nooit een bezoeker hadden gehad — want de bomen groeiden over de weg en ons dak ontmoette de takken. Deze rit duurde 40 minuten. Ik was 20 jaar ouder. Voelde me een graftak. Eerlijk.

Uiteindelijk zagen we het meer waar we naartoe wilden. Het was bloedheet en ik kreeg pas adem toen ik uitstapte. Er moest even niemand tegen me praten. Mijn zenuwstelsel stond op alarmfase. Ik moest afkoelen, rust en ruimte.

Dat hebben we gedaan. Eten, zwemmen — en ondertussen pakte moeders haar tools intern om haar zenuwstelsel weer tot rust te laten komen. Al die jaren van innerlijk werk werpen hun vruchten af. Mijn gouden tools werken. Keer op keer.

Dus ik was er snel weer. PS — was vroeger wel anders. Dan was ik gewoon de rest van de dag oververhit, net als de camper, inclusief rook. 😂

We did it. 💛

🌊 Watervallen, karpers en een edelsteen als bedankje

De volgende dagen bezochten we prachtige watervallen in overweldigend mooie natuur. Door het bos klauteren naar beneden en getrakteerd worden op een super hoge waterval waar we konden zwemmen en springen van een rots. Oeroude bomen die zorgden voor verkoeling. Mensen die genoten, net als ik.

Als bedankje gooide ik één edelsteen uit mijn collectie in de waterval.

Nu denk je misschien: heb je die hele collectie bij je? Nee. Maar ik heb van die ingevingen. Dan sta ik ineens stil voordat we gaan en hoor ik: neem dit mee. Dan denk ik: slaat dat nou weer op? Maar ik heb geleerd het te doen.

Daarna nog een prachtige slaapplek. Een plek waar we de hor binnen 2 seconden open en dicht moesten doen — anders kwamen er 83 miljard vliegen binnen. Maar ondanks dat: een waar tropisch stukje geluk. Een grote waterval met karpers. Verboden te vissen — maar de kids waren oh zo blij. En we zagen schildpadden zwemmen. Bijzonder.

🚁 De drone bij de kerncentrale

Hierna gingen we langzaamaan richting Ayora, met een tussenstop in Jalance. Klein dorpje, niet veel te doen — even fietsen en op zoek naar een visplekje. Die vonden we helaas niet, maar ook hier was de natuur prachtig.

Joey ging even drone vliegen. Wat een iets minder goed succes bleek. Hij vloog in een red zone — vlakbij een kerncentrale — en binnen 10 minuten stond de Guardia Civil voor onze camper.

Gelukkig waren ze super vriendelijk. We waren ons werkelijk van geen kwaad bewust. ID laten zien, foto's van de drone gemaakt — en moeders heeft direct de app gedownload. Hierop kun je exact zien waar je wel en niet mag vliegen. Super blij mee, want ik wil geen gedonder.

Een vriendelijke waarschuwing en ze gingen snel weer weg. Dat ook weer meegemaakt. 😅

🏕️ Ayora — puppies, edelstenen en grenzen stellen

De volgende dagen gingen we naar Ayora. Deze mensen wonen eigenlijk in the middle of nowhere en ontvangen daar camperaars. We vonden hen via groepsapps voor mooie plekken — maar vooral ook om onderweg eens mensen te ontmoeten. En dan met name tieners voor Joey.

Ze organiseerden een weekend en we vonden dat we de daad bij het woord moesten voegen. We waren uiteindelijk alleen met nog een ander gezin — de rest kwam niet opdagen. Vet sneu. Maar het was ondanks dat mega gezellig.

De heenweg een hel — omhoog op grind waarbij de hele camper wegslipte en we het zweet weer op onze naad hadden. Maar eenmaal boven was het goed. Heerlijk gesnackt, 's avonds gekletst. Ze hadden ook jonge puppies van drie weken — die knuffelen was natuurlijk een feest.

Samen wild gegeten, edelstenen gezocht in de natuur — het lag werkelijk overal op de grond — en gecrossed door de natuur in de jeep. De kids voetbalden, volleybalden en konden even op eigen niveau kletsen en chillen.

Ik deed nog een sessie met de eigenaresse — prachtig uitwerking. Robbin hielp de andere mensen met de koelkast op gas zetten, want die mensen leefden al 3 jaar met houtje-touwt werk. Dat was een waar gouden cadeau voor hen. Het voelt goed iets te kunnen betekenen voor een ander.

💛 Wat ik zie in mezelf

Het was ook een weekend vol spiegels. Want juist omdat we zo graag op onszelf zijn — maar onze kids wel mensen om zich heen nodig hebben — merk ik dat ik het zelf ook fijn vind, maar ook leer bij mezelf te blijven.

Ik ben snel bij de ander. Altijd al geweest. Aanvoelen wat iemand nodig heeft, meebewegen, aardig zijn — het zit in me. Maar ik merkte dit weekend dat ik daar eigenlijk moe van ben. Dat het mij energie kost als ik het doe vanuit gewoonte in plaats van vanuit oprecht gevoel. Dus trok ik me vaker terug. Zonder schuldgevoel. Zonder me te verantwoorden — niet naar de ander, maar ook niet in mezelf.

En dat is nieuw. Want vroeger? Dan bleef ik. Uit fatsoen. Uit angst voor vraagtekens. Uit dat oude bekende gevoel van: ik wil niet teleurstellen. De ander bedoelt het zo goed. Dan maar even door, ook al voel ik een nee.

Nu zeg ik nee als ik nee voel. Er werd me dit weekend meerdere keren iets aangeboden waar ik weerstand bij voelde. En ik kende die stem ook — soms moet je door de weerstand heen. Maar dit ligt eraan hoe die weerstand voelt. Mijn weerstand zei een duidelijke nee. En ik volgde hem. Zonder groot drama. Gewoon.

Ik zag het ook bij Joey. Als het hem teveel werd, ging hij naar binnen. We hebben echt ruimte nodig voor onszelf. Om te processen. En ik hoef me daar niet voor te verantwoorden.

En toch zie ik hier en daar nog een valkuil. Dat ik toch meer ga vertellen dan ik eigenlijk wil — om gezien te worden. Erkend. Dat oude patroon dat nog soms de kop opsteekt. Ik merk het gelukkig nu sneller dan vroeger.

En tegelijkertijd voel ik ook dat het niet altijd vanuit dat patroon komt. Soms deel ik omdat ik mensen zo graag iets wil meegeven. Inspireren. Motiveren. Ze even laten voelen wat ik in mezelf voel — die rust, die liefde, dat gevoel van altijd beschermd en gedragen zijn. Dat is een hele andere energie. En het verschil tussen die twee voelen — dát is de groei.

Het is wonderlijk om te ervaren hoe alles samenvalt. Hoe dingen op mijn pad komen precies zoals ik gevraagd heb — soms zonder dat ik het doorhad. Alsof het leven zegt: hier, oefen maar. Kijk maar hoe je het nu doet. Vergeleken met tien jaar geleden is het een ander mens. En dat mag gezien worden. Door mijzelf. 🙏

🌿 2,5 maand onderweg

We zijn nu 2,5 maand onderweg en het is gewoon normaal geworden — hoe we nu leven, in dit moment. Iedere ochtend kalm wakker worden, samen eten, school, en dan kijken waar we zin in hebben. Er zit een ritme in. En dat is fijn.

Natuurlijk is het niet iedere dag rozengeur en maneschijn. Ook hier vervelen we ons soms flink en hebben de kids nergens zin in. Mist Joey zijn vrienden. En ik heel erg het sporten en mijn maatjes. Mijn grote badkamer waar ik mijn reet wel kan keren. De koele ruimte waar ik zonder zweet op mijn spleet en klostende oksels mijn bed kan verschonen. Even versimpeld Nederlands kletsen met vrienden of buren en het slap ouwehoeren.

Maar dat hoort erbij. En voor nu weegt het niet op tegen alles wat we ervoor terugkrijgen.

We hebben afgesproken: als iemand echt niet meer happy is, breken we af en gaan we naar huis. Niemand zijn droom wordt dan kapotgemaakt — we hebben juist onze droom al werkelijkheid gemaakt. Nu al. Iedere dag is winst, geen verlies.

Grapje. Ik ben eerlijk. Een open boek. Je krijgt alles te horen.

Ondertussen zijn we weer verder gereden en staan we voorbij Valencia. En waar we morgen naartoe gaan? We zullen zien — dat is een gedachte voor morgen. 🫶