Ola Kanariebanana!

Over een week zonder Robbin, Putin op de glijbaan en een walvis met een enkel

Ola kanariebanana!

Gegroet vanuit nog steeds Benidorm. De bastard is nog steeds in bastard walhalla. 🤣

Manlief is eindelijk thuis — we hebben de week zonder onze rots overleefd.

🏕️ Een week op eigen kracht

Zondagochtend ging Robbin vroeg weg en bleven wij met zijn drieën achter op de camping. Een vreemde gewaarwording.

In Nederland was ik overdag ook gewoon altijd met de kids — daar is weinig aan veranderd. Maar een vreemd land, een vreemde plek — dat was toch heel eventjes spannend. Kleine dingen die Robbin vaak doet vielen nu bij mij.
Zoals water bijvullen — normaal rijd je gewoon met de camper naar het waterpunt. Maar de camper kon ik niet verplaatsen, dus moest dat profsorisch met een wiebelende waterzak van 20 liter en een stalen pijpje.

Zie even voor je: één hand die zak van 20 liter omhoog houden — want 20 liter is best zwaar, Pieter — en met de andere hand dat pijpje in een klein gaatje poeren. En als je hem net een beetje scheef hield of niet snel genoeg was, ging het water vrolijk alle kanten op behalve waar het moest. Mijn voeten, mijn broek, de grond. Overal. Alles nat behalve de tank.

Jullie weten dat ik aardig in de richting van Arnold Schwarzenegger ga qua kracht ;-)— maar zelfs hij zou hier even moeite mee hebben gehad. En trots op me zijn. Denk ik.

En dan de wc. Want dat was me een nieuwe ervaring. Een los tankje, vol stront..... legen. En geloof me — die jongens produceren doerebouten van keutels die zelfs met verdelger niet door het putje passen. Ik weet het, geen smakelijke details. Maar wel werkelijkheid, Pieter.

Was het ook nog zo'n bak met een belabberd filterding. Denk hierbij aan zo'n filtertje in jou wasbak, zo'n zilver dingetje. Exact. Wel iets groter formaat deze, maar je begrijpt.. alles blijft haken!! Moest ik met het uiteinde van de tank al die dikke bruine frikandellen breken en wc-papier erdoorheen prikken.

Ja, je gaat nu over je nek. Nou meid — ga het eens doen.

Janken.

Maar. Het is me gelukt. 💪

Kortom — de grijswatertank, het water bijvullen, de wc. Allemaal onder controle. Ik hield alles scherp in de gaten die week. Misschien iets té scherp zelfs. Want toen er ineens allemaal piepjes gingen werd de meid het even warm.

Zie even voor je: moeke overal haar oren langs trekken om te luisteren waar het vandaan kwam. Kasten — nee. Vloer — nee. Muren, banken — snapte er geen moer van. En weg piep.

We waren in de stad — verdomd, weer die piep. In mijn fietslamp. Nou ik vrat bijna mijn slipper op. Een piep in de lamp. En later weer een piep. Ik weer overal langs. Wat denk je.

Sleutelbos.

Maar het was ook een week vol bewustwording. Vol spiegels en inzichten.

Zoals dat ik er achter ben gekomen dat ik best snel leun op de veiligheid en bescherming van mijn man. Door het drukke verkeer fietsen met nu mij op de voorgrond als beschermer in plaats van papa. Zorgen dat alles achter slot en grendel zit. Allemaal van die "kleine" dingen. Dat doet hij vaak gewoon, en ik vertrouw daar op — tot je het ineens zelf moet doen.

🌊 Het waterpark — gevalletje ik kon niks goed doen

Naja, ik wilde natuurlijk wel wat leuks doen met de kids, dus hup! We gingen naar een mega waterpark. Alleen ik kwam tot de ontdekking dat dat met twee kids met een groot leeftijdsverschil best ingewikkeld is.

De jongste durfde van veel niet af. De oudste juist wel, maar wilde niet de hele tijd alleen. Dus moet je samen — maar dan voelt de jongste zich in de steek gelaten.

Gevalletje: ik kon niks goed doen. Ik dacht echt: breng me weg, Pieter. Ben er klaar mee.

Vorig jaar waren we hier ook en hadden we al geen ribben meer — waren we de nu nieuwe net aangegroeide ribben nu ook al weer kwijt. Dus ik moest en zou van de grootste glijbaan met Joey. Die moest met zijn vieren want je gaat in een grote band door een mega trechter. Er kwam gelukkig nog een vader met een dochter, dus we konden.

Joey die skat bood nog twee keer aan te wisselen. Maar leer mij kennen, linda — deze meid laat zich niet kennen. Ik zei tegen die kerel: "Wisselen, Putin. Ik moet naar de andere arm. Rechts is mijn sterke arm."

Hij hijgde gelukkig ook maar liep net zo hard verder.

Toen we boven kwamen stonden die Spaanse garnalen al te wachten om ons een slinger te geven — maar ik hijgde dat ze me even een uur bijkomen moesten geven. Keken ze me ook nog dom aan. Wou bijna zeggen: doe ons tempo na, vriend, dan praten we verder. Maar ben maar in de band gesprongen.

Gelukkig was het het waard. Joey vloog er bijna uit, moeke achterste voren, maar dikke pret. 🌀

Daarna was het ook gebeurd.

Dave was boos en toen we even aan de zijlijn naar Joey keken, lag er voor ons een kerel als een aangestrande walvis te kreunen. Het zag er niet goed uit. Enkel lag ernaast — en niet zo'n beetje ook. Die glijbanen gaan zo hard dat zijn enkel is blijven hangen.

Ik heb maar mijn handen voor Daves ogen gedaan en ben rechtsomkeert gegaan. Dit zag er niet fijn uit.

Gelukkig was de heenreis op de fiets wél een highlight — want Joey reed bijna over een slang. Vlak voor ons stak een slang over. Dat was toch echt wel vet om van zo dichtbij te zien. Dé highlight van de dag. 🐍

🎁 Cadeautjes voor papa en wachten tot vrijdag

Verder deze week lekker op het strand gelegen en even naar de oude stad geweest voor cadeautjes — want Robbin was vrijdag jarig. En toen kwam ie ook weer thuis!

We moesten de hele dag nog wachten, maar einde van de dag was hij daar dan eindelijk. De diepe zucht en ontlading kwamen meteen.

💛 Wat ik deze week leerde

Het was een week waarin ik best dingen geleerd heb.

Op mezelf vertrouwen. Niet bang zijn — gewoon doen. Vertrouwen dat ik het kan, dat er altijd opties zijn. Niet uit vertrouwdheid volgen, maar zelf leiding nemen. Dat voelt supergoed en ik voelde me sterk. Ik ben trots op mezelf. Op ons.

We kwamen er ook achter dat zonder elkaar echt geamputeerd voelt — voor ons allemaal. Maar dat je pas echt weet wat je mist als je het even kwijt bent.

En dan denk ik aan alle alleenstaande ouders. Het geen wat ik het meest miste is de schouder om op te leunen als het even teveel wordt. Even kunnen kroepen als je het nodig hebt.

Dus buiging voor alle papa's en mama's die er alleen voor staan. Ondanks dat het je eigen kracht laat voelen en je op je eigen benen neerzet — is het ook pokke heftig als het even teveel is.

Respect. Echt.

🥩 Opa van 86 in Benidorm — hoe knap!

Wij zijn nu gelukkig weer compleet. In een ander leven — maar weer eens. 🤣

We zijn lekker uit eten geweest en nog even met de opa's gebarbecued — want Robbin nam zijn opa van 86 mee naar Benidorm. Hoe knap is dat!

Zaterdag gezellig samen gegeten. Zondag niet heel veel gedaan, 's avonds nog even gegeten en koffie gedaan met de opa's en afscheid genomen.

Morgen gaan we weer verder. Het binnenland in en weer op weg. We genieten nog steeds vollop en zijn dankbaar voor alles wat op ons pad komt.