De kuil onder het kasteel

Over Peniscola, Tarragona, 39 graden en het laatste stukje Spanje

 

Goedendag honingkroketje!

Jullie genieten net als ik geloof ik van enorm lekker weer. Doet een mens goed — zon en warmte. Ik hoop dat je ervan kunt genieten. 😊

Aan het voetbal ligt het tot nu toe niet, want ze gaan lekker! Wij hebben ook gekeken vanuit Spanje — naja, voornamelijk de jongens — en het was groot gejuig. We zullen zien hoe alles verloopt. 😁

🐢 Terug naar de zee

Na ons weekend in Ayora zijn we weer afgezakt naar de zee. Lekker zwemmen en afkoelen. Ons eerste plekje was niet veel bijzonders — we stonden wel aan zee maar ook gewoon aan de weg. Vinden we prima, maar idyllisch is het niet haha.

Wel was hier een mooi wandelgebied en daar zagen we weer schildpadjes, karpers, kopvoorns en baby-eendjes. Ik blijf het leuk vinden om die te zien! Lekker even 5 km gewandeld.

🏰 Peñíscola — de kuil onder het kasteel

De volgende dag gingen we naar Peñíscola. Ja, we hebben de naam even bewonderd om zijn uniekheid — maar bleven daar maar niet te lang bij stilstaan. 😄

 

 

Het stadje zelf is enorm kneuterig. Leuke, schattige smalle straatjes en je voelt oudheid. Bovenop staat dus het kasteel, waar ik diverse lagen voelde. Vond het bijzonder om te voelen — en ik wist nog niets van deze plek.

De heren hadden uiteraard geen zin om mee te gaan. Maar deze meid wilde het kasteel in.

Ik werd direct teruggetrokken naar vervlogen jaren. En wat ik voelde, klopte. Ik werd stil, kreeg herinneringen van andere levens en was blij dat ik eindelijk weer eens een kerkruimte kon bezoeken. En eindelijk mocht ik ook weer eens alleen zijn hier. Er was niemand — behalve ik, zittend vooraan.

Ik heb even mijn ogen gesloten en een gebed gedaan. Jep — doe ik iedere dag. Ik spreek mijn dankbaarheid uit en vraag om helderheid en inzicht.

 

 

Mega vet, toch? Dat potentieel hebben wij gewoon. Alleen zijn we het vergeten. En ik probeer me daar iedere dag terug aan te herinneren — dat we nooit stuk kunnen zijn of gaan, omdat we een deeltje zijn van die bron.

Ik zeg altijd tegen Dave, mijn jongste: zie het goddelijke als de zon. Zonder zon is er geen leven. De zon brengt licht, warmte, en daardoor ontstaat leven. Wij zijn de zonnestralen. Soms gaan er wolken over ons heen en denken we dat we even minder stralen. Soms is er regen en hagel en verliezen we ons in verdriet. Maar de wolken zullen wegvaren en dan komt er altijd weer licht. Want die zon is er altijd. Altijd geweest en zal er altijd zijn.

En als je je handen op je hart legt en vraagt of de zon weer voelbaar mag zijn — zul je zien dat je iets voelt bewegen in je hart. Een liefdevol gevoel, een zachte fluistering dat er iets van je houdt. Dat je goed bent zoals je bent. Dat je rustiger wordt. Of even moet huilen.

Dat is het goddelijke. Die zit in je hart. Daar kun je hem vinden.

Dus daar op die bank vooraan bij het kruis — denk ik niet aan zijn dood. Natuurlijk gaat het wel door me heen, maar ik richt me op zijn opstanding. En dan niet het hele bijbelse verhaal, maar de lagen erónder.

Ik heb de bijbel nooit gelezen. Ik lees een cursus in wonderen en heb het evangelie van Maria en Thomas gelezen. Maar de bijbel zelf niet. En een cursus in wonderen lees ik met mijn hart en ziel — niet met mijn hoofd. Ik denk dat je de bijbel ook zo moet lezen. Niet de tekst met je gedachten, maar voelen in je lijf.

Als ik aan de dood denk bij het kruis, zou dat betekenen dat het licht kapot zou kunnen gaan. Dat ik als zonnestraal niet meer zou schijnen als ik dood ben. Dat dood het einde is. Dat klopt voor mij niet — en dus ga ik daar niet volledig in mee.

Wel dat er wordt laten zien — en dat gebeurt bij de opstanding — dat je nooit dood kunt gaan. Dat je lijf hier mag blijven, maar je licht weer terug gaat naar de grote zon.

Die gedachte maakt me blij. Dus dat moment in de kerk, met gezang zachtjes op de achtergrond, maakte me weer even stil.

🕯️ De kuil

Daarna liep ik door naar diverse zalen. En er was één waar niemand heen ging. Een smalle trap naar beneden — de mensen bleven daar staan, keken even, en liepen weer weg.

Dat vond ik bijzonder. Dus ging ik wel.

Het voelde wat spannend, en ik wist dat dat de reden was dat zij niet gingen. Maar angst zit in je hoofd. Je lijf vertelt of het écht spannend is, of dat je hoofd je vertelt dat je spannend moet doen.

Ik liep naar beneden en kwam aan bij een hele grote zaal. Ik kreeg beelden van mensen die ergens heen gesleurd werden — een soort verzamelplek. Het voelde er afstandelijk, kil en veroordelend.

Ik zag een andere ingang en liep erheen. Een raampje stond iets open en ik zag daar een duifje aan zijn veren plukken en zich nestelen. Het was een kleine ruimte met een gat en een rooster erover.

Ik wist toen waarom niemand hier kwam, en waarom ik hier alleen was.

 

 

Ik ben voor hen gaan zitten in stilte. Heb vergeving gedaan voor hen en voor mij. Liefde en licht proberen te brengen door mij heen naar deze plek.

Ik hoop dat het geholpen heeft — daar zitten met mijn ogen dicht, voelen wat zij voelden. Het ruisen van de zee en het echo van stemmen ver weg. Het voelde als gebulder, maar dan dof en donker. Ik probeerde verlichting te geven, en te laten voelen dat ze vrij zijn.

Ik wist dat ik eindelijk weer naar een plek was gebracht waar ik mocht zijn. Want zoveel plekken waren de afgelopen maanden gesloten voor mij. Geen labyrint in Frankrijk, weer, in het begin van onze reis. Vele kathedralen en gebouwen waar ik niet kon of mocht.

Maar hier en daar zijn er plekken waar ik dan wél mag zijn. En ze komen met een helder gevoel. Oké, hier. En wees even alleen.

Dus dit plekje was goud.

Nog even het stadje in geweest, en daarna weer op de fiets terug naar de camper. Dus mocht je eens in de buurt zijn — Peñíscola is leuk om even te bezoeken.

🏛️ Tarragona — 2000 jaar Romeinse geschiedenis

De volgende ochtend reden we naar Tarragona. Ook hier vlakbij zee, maar we stonden op een lekker groot parkeerterrein bij andere campers.

 

We gingen even op de fiets naar de stad. Joey moest naar de kapper en ik had écht nieuwe hemdjes en een korte broek nodig — want ik liep al zo'n 3 maanden in hetzelfde. Leef je dan wel met 3 kerels, maar voelde me ook net een kerel. Of naja, meer een zwerver. Leef je dan wel als een zigeuner, maar die lopen er vaak mooi bij. Dus wat ik werkelijk ben, geen idee — maar het voelde niet leuk meer.

Hup, Primark in. En ja, ik weet het — niet echt vriendelijk en milieubewust, maar dit was voorhanden en ik had wat nodig. Binnen een half uur klaar en de meid loopt er weer iets vleuriger bij.

Joey vond een kapper — waar ik in Nederland 25 euro betaal, betaalde ik hier 16. En meneer was blij want ze snapte hier direct wat hij wilde. In Nederland is het nog wel eens passen en meten, maar die Spanjaarden weten van wanten, Pieter. Duurde even, maar zijn haar was weer tippie toppie.

Dave zei de groeten — dat duurt hem te lang. Dus die loopt straks misschien als een surfmanneke erbij, net als vroeger. 😜

Terwijl we voor de kapperszaak op Joey wachtten, zag Robbin dat hij twee uur geleden een melding had gekregen van het alarm. En het was niet alleen alarm in de camper — Robbin kreeg spontaan zweet en intern alarm.

Hij is met een bloedgang teruggefietst, want we krijgen wel eens een melding maar dit was nieuw. Paniek in de tent.

Robbin terug, ik terug met de jongens — en het bleek loos alarm. We hebben alles vast zitten op de ramen, maar als het super heet is zet het rubber uit, beweegt het raam 2 millimeter, en dan is het bingo.

 

🌊 Golven, een verzopen kat en de laatste dagen in Spanje

Na deze dagen hebben we even campings opgezocht. Tafeltje uit, stoeltje neer en lekker buiten kunnen zitten is hier en daar toch fijn. Zwembadje en zee naast de deur — wie doet je wat.

Op ons tweede en laatste plekje in Spanje waren we bij zee met wat hogere golven. Dikke pret gehad — we lieten de golven ons omver gooien. Joey gooide zichzelf erin en kreeg soms klappen — pohh — maar de lach op zijn gezicht zei dat dit precies was wat hij wilde.

 

Moeder was af en toe een verzopen kat — haar onderbroek achter haar oren en haar topje onder haar linker teen. Maar goed, we lagen dubbel. Pa en ma samen, gierend van het lachen, en de kids die echt dachten: onze ouders sporen niet. Maar diep in hun hart genoten ze vollop.

🇫🇷 Frankrijk — waar de duiven dood van de daken vallen

Na deze dagen zijn we beland in Frankrijk. En ik kwam hier tot een bijzondere ontdekking.

Ze hebben hier in het zuiden geen duiven meer. Geen enkele. Weet je waarom? Ze zijn allemaal dood van de daken gevallen. Zo heet is het hier.

We dachten: we gaan wat omhoog, want iedere dag dik 30 graden is best intens in een camper. Nou, Pieter — de duiven zijn dood, en hier tikten we de 39 graden aan.

En ik ben 39 geworden. Mijn lijf voelt geloof ik 93. Noem het hormonen, ik weet het niet, man — maar ik heb het heet. Ik zweet, ik krijg hoofdpijn, ben misselijk en zit mezelf compleet in de weg.

 

Dus de meid drinkt, en manlief verplicht me te zwemmen. En dat doet wonderen. Ik koelde direct af en de hoofdpijn was weg.

Heerlijk in de rivier gezwommen — een waar privéplekje. De mannen hadden dit samen gevonden bij de camping en moeders moest dit zien. Een stroming om in te spelen en een marter die langs de oever voorbij rende. Een waar feestje.

⛰️ Montségur — een lang gekoesterde wens

Ik wil in Frankrijk een plek bezoeken waar ik al jaren heen wil: Montségur.

Ik heb ooit een boek gelezen en besloten dat ik deze plek ooit zou gaan bezoeken. Een berg met een ruïne erop, ooit het laatste bolwerk van de Katharen — een spirituele beweging die in de 13e eeuw werd uitgeroeid tijdens de Albigenzische kruistocht. Meer dan 200 mensen werden hier in 1244 levend verbrand toen ze weigerden hun geloof af te zweren. Een plek die nog steeds een diepe, intense energie zou uitstralen — van standvastigheid, van opoffering, en van iets dat niet kapot te krijgen was.

Wat ik er van zal gaan vinden? Dat lees je volgende week. Eveneens over hoogstwaarschijnlijk de grotten — waar de Maria-verhalen over gaan, en die ook een diepe spirituele lading hebben in deze streek. 🙏