Een brandalarm op zee.
En een afscheid dat alles stillegde.

Terug van weggeweest — met een boot vol paniek, rendieren in Zweden, en een land dat me stil maakte.

Lieve jij! Het is een tijdje geleden, ik weet het 😝

Sinds we in Frankrijk waren heb ik niets meer geplaatst. ik voelde de vibe om te delen even niet, en misschien was het onbewust een afstemming op de aankomende weken.. geen idee.
We zijn naar Nederland geweest voor werk, maar zoals het leven in grote lijnen al bepaald is — ondanks dat we dat niet doorhebben — besloot het leven dat in dat moment Robbins moeder het leven achterliet. Nog geen 3 weken daarvoor was ook Robbins oma al overleden. 

En diep, diep gemis en verdriet overspoelde ons. Dus ons leven stond even op losse schroeven, het reizen werd even stopgezet, en mijn hoofd had totaal geen zin om te delen.

Waarom het zo lang stil was

Het heeft ook tot vandaag geduurd voordat ik überhaupt zin had om te delen. Soms heb je gewoon simpelweg de energie niet, of noem het inspiratie. En vroeger had de Brigitte van toen gewoon doorgegaan. Het eruit geplukt, want ja... waar je A zegt moet je B zeggen, er zitten misschien mensen te wachten. Maar vooral ego zou bij mij spreken.

Ga zo maar door.

Maar die stemmen bepalen nu niet meer. Ik volg nu wat er door me heen wil komen. Voel ik me moe, neem ik rust. Heb ik geen inspiratie, dan valt er even niets te creëren. En voel ik hem wel, dan ga ik aan de slag.

Leven in het moment en in de flow van het leven. Dat leer je wel in een leven zoals ik hem nu leef — daarover later in deze blog meer ☺️

Ik vertel niet alles tot in detail over waar we geweest zijn — sommige dingen bewaar ik liever voor mezelf, of voor een rustig gesprek in plaats van een blog. Bovendien volgen de mensen die deze blog lezen me denk ik ook op de socials, dus daar heb je al veel voorbij zien komen.

Makreel in Denemarken

Vanuit Nederland, waar ik naast Robbin stond terwijl hij dit intense verlies probeerde te dragen, ben ik ook weer even gaan sporten en heb ik mijn maatjes kunnen zien, en de kids konden fijn met hun vrienden afspreken. Daarna zijn we doorgereisd naar Noorwegen.

Onderweg, in Denemarken, gingen de jongens vanaf de pier op makreel vissen — en de ene na de andere makreel kwam binnen. Wat een plezier en geluk!

De boot naar Noorwegen

We gingen met de boot van Hirtshals in Denemarken naar Kristiansand in Zuid-Noorwegen. En ik hoopte op een rustige vaart, want Dave en moeders zijn gevoelig voor golven. Vroeger nooit last van gehad, maar de aftakeling begint vroeg, heb ik zo'n idee.

De gevoeligheid voor drank begon trouwens ook al in mijn studentenjaren. Mijn lever gaf toen al het seintje: bel mij niet. En die doet tegenwoordig al helemaal niet meer mee — begint bij één slokje bier direct zijn spullen te pakken en vertrekt. Dat hebben we dus al jaren afgezworen.

En nu blijkt de boot blijkbaar hetzelfde effect te hebben. Denk dat mijn hele maag-en-balanssysteem gewoon één groot verwend zaakje is geworden — eenmaal getriggerd door drank, en nu slaat het bij ieder wiebelend oppervlak op tilt. Mijn lijf schijnt maar één modus te kennen: "nope, we doen dit niet." Of het nou vodka is of de Noordzee, mijn ingewanden maken geen onderscheid meer. Aftakeling met stijl, noem ik dat maar.

Ik vergeet ook nooit meer dat Dave nog borstvoeding kreeg, en we op vakantie een leuk tripje deden om dolfijnen te spotten. Nou geloof me, ik heb geen dolfijn gezien. Wel Shrek. Had nog nooit in mijn leven iemand gezien die letterlijk groen werd — toen wel. Dave werd groen en kotste onder in de boot, precies daar waar ik in alle rust borstvoeding zat te geven. De hele tempel eronder, en ik begon zelf ook de symptomen te krijgen.

Dus een relaxte boottocht was dit keer wel wenselijk. Je kunt ook van die pillen krijgen, I know. Maar ik ben niet zo van de meuk slikken, dus deed ik maar een gebedje.

Vol goede moed gingen we de boot op. Zo'n tripje kost je 23 ribben uit je lijf — maar alles moet een beleving zijn, denkt men dan.

Goed en wel op de boot! Harstikke grote boot! En het beloofde kalm weer te worden! Hallelujah 🙏

Lekker onderweg, bakje koffie, stukje lopen — en langzaamaan voelde ik toch wel een beetje een wiebel.

Naar de horizon kijken, Brigitte. Naar de horizon kijken. Kalm aan, diep ademen.

Krijg er nog de zenuwen van als ik eraan denk. Heb gewoon echt de schurft aan kotsen. Heb vroeger al te veel gekotst met die katers.

Het schijnt trouwens dat zo'n 3 procent op deze aardbol alcohol gewoon echt niet kan afbreken. Heb daar eens onderzoek naar gedaan. Ja echt. Je wilt toch weten waarom jij fluorescerend geel kotst — ja echt, zo geel — en andere mensen niet? Waarom ben ik ook weer op dit onderdeel anders, dacht ik. Nou, ik behoorde daarbij, besloot ik.

Maar goed, ik dwaal af. Beetje wiebelen, en we zochten een plekje. Wat denk je? Alles vol. Sta je daar verdomme te wandelen zonder ribben — want die heb je achtergelaten bij de kassa — en zit je zo weer op de grond! Was het maar 4 uur, maar toch.

De oefening die geen oefening leek

Even boven op het dek zitten, en zo lopen er wat mensen met een geheel brandweerpak voorbij. Ik ben een beelddenker, dus vraag ik je dit scenario even in te beelden.

Er lopen achter de kids brandweermannen en -vrouwen voorbij. Volledig ingepakt.

Robbin kijkt mij met een scheef oog aan of ik het zie. Kut, denkt ie ja. Ze ziet het.

Zie je mijn hoofd voor je met bambi-ogen die kalm proberen te blijven, dus spastisch dichtgeknepen blijven, en tegelijkertijd vragen: what the fuck is dit. En Robbin doet hetzelfde met zijn ogen.

Ja, wij praten zonder werkelijke woorden.

Robbin loopt even subtiel naar ze toe. "Oefening," zegt ze.

Ik denk: mijn reet. Robbin denkt hetzelfde.

Kijken om ons heen. Kalmte. Iedereen is kalm.

"Kom jongens, we gaan even door de boot wandelen." Vader en moeder willen stiekem even polshoogte halen.

Wij naar beneden. Bemanning met zwemvesten om, en er wordt iets geroepen in het Zweeds.

Laat me hier even inhaken en een kanttekening maken. Dave is al zolang hij leeft altijd bang geweest — net als zijn moeder — voor harde geluiden. Ambulance, politiesirenes, maar vooral het luchtalarm. Vroeger kwam Dave compleet overstuur binnenrennen, en de school wist ervan.

En dan heb je ook nog dit: sommigen weten dat Dave vroeger soms ineens begon te praten over vorige levens. Zomaar, uit het niets, kwamen er dingen naar boven waarvan ik dacht: hoe kan een kind dit nou weten? Godzijdank kan ik zelf regressietherapie doen, en kon ik hem — op een manier die past bij zijn niveau, gewoon als kind — daar doorheen begeleiden. Herschrijven, verzachten, een plekje geven. En zo is zijn angst voor die harde geluiden volledig weg geraakt.

Nou, die test kwam. Naast dat Dave al volledig in paniek raakte van de bemanning die in zwemvesten stond bij iedere in- en uitgang, ging nu ook nog eens keihard het brandalarm af.

En onduidelijk zeiden ze er wat bij.

Dave... echt... volledig, maar dan ook echt volledig in paniek. En laten we eerlijk zijn — voor welk kind van die leeftijd is dit nou niet doodeng? Bemanning in zwemvesten, een loeiend alarm, midden op zee. Dat hoeft geen enkele trigger of voorgeschiedenis te hebben, dat is gewoon eng.

Het enige wat ik dacht: fuck... daar gaat ie... En ondanks dat je als ouder ook denkt "kut, is er echt brand midden op zee?", bleven Robbin en ik praten met onze ogen. Heel kalm.

En godzijdank zag de bemanning wat er gaande was met Dave, en stelden ons direct gerust. Ze liepen ook met hun handen in hun kontzakken, dus ergens diep vanbinnen wisten wij ook wel dat het een oefening was — maar toch. Alle scenario's gaan door je heen.

Die mevrouw praatte op Dave in het Engels, en mama erbij, die stevig bleef staan. Alles is oké.

Eén keer per week doen ze deze oefening. En jawel... net die dag zaten wij op die boot.

Het leven gaf ons een test. En zoals gewoonlijk: we worden onder water gedrukt, het zal nooit subtiel gaan. That's my life.

Boottocht overleefd. We zagen land. Hallelujah, again.

Onweer, tunnels en Jurassic Park

Lekker in de camper het land op! We waren werkelijk 5 minuten aan land. Wat denk je? Stortregen, en recht in het onweer 🤣. Robbin en ik keken elkaar aan en dachten: als dit Noorwegen is, weet ik niet wat ons te wachten staat.

Het onweer was superleuk trouwens — donder en bliksem in een camper — en Dave stond er dit keer stoer middenin. Stiekem vond hij het zelfs wel cool. Maar de regen! We zagen letterlijk een meter voor onze camper. Auto's voor ons stopten langs de weg. En met 12 meter lengte is glijden over een nat wegdek geen optie. Even billen knijpen dus.

Maar zoals we geleerd hebben op deze trip door Noorwegen: je rijdt de tunnel in, en wat er aan de andere kant wacht, is iedere keer weer een verrassing.

De zon brak door, en weg stortregen! Echt bizar!

En Noorwegen zelf... jezus mina hè. Ik vind eerlijk waar dat ieder mens verplicht zou moeten worden Noorwegen te bezoeken. Dit land... meine Güte, dit land. Zo groots, zo puur, rauw... echt.

In elke bocht, bij elke kant die je op kijkt, op ieder ander moment: het is een plaatje uit een film. Hoe vaak ik wel niet heb gezegd dat het een ansichtkaart leek, of dat we net zo goed in een Jurassic Park-film konden zitten — ontelbaar. Niet normaal zo mooi.

De kinderen hebben gevist tussen de fjorden, we hadden ongekend mooi weer, en moeders kaak was lam van het ohhh en aahh en waaauww zeggen. Wat een onbetaalbare herinnering.

We zijn er wel maar kort geweest, een weekje, want we kwamen mensen tegen met een mega app waarin je zeer accuraat het weer kan volgen. En er stond guur weer op het programma, hoe meer we omhoog zouden gaan.

Dus we zijn met het mooie weer meegereden, en uiteindelijk overgestoken — na een week — naar Zweden. En hebben eigenlijk alleen maar bizar mooi weer gehad!

Rendieren, een Sami-man en familie

In Noorwegen geen rendier gezien. Nog geen 5 minuten in Zweden, en ze liepen om onze camper heen! Ik gilde het uit van plezier, de kids helemaal door het dollen.

We reden ook nog langs een Sami-man. (De Sami zijn het inheemse volk van het noorden van Scandinavië, van oudsher rendierherders met hun eigen taal en cultuur.) Daar kocht ik een prachtig zelfgemaakt kettinkje. Helaas raakte ik het alweer kwijt na 2 uur. Maar de ervaring vergeet ik nooit meer. Zowel het landschap waarin hij woonde, als hoe hij mij meteen herkende als Hollandse — wat hij direct zei — en zijn manier van spreken, zijn ogen, zijn hele vibe 🙏. Heel vet.

In Zweden nog meer gevist, fikkie gestookt in de bossen, en mijn lieve oom en tante bezocht. Dat wilde ik al jaren, en gelukkig kon ik ze nu eindelijk een knuffel geven!

We rijden ondertussen naar Denemarken, om daar weer lekker aan zee te vissen!

Ik had nog véééél langer door Noorwegen en Zweden willen rijden, maar je zit hier simpelweg vast aan het weer, aan de kinderen, en aan een klein aantal vierkante meters om in te leven. En de combinatie van misschien dagenlang, wekenlang binnen zitten in de regen, leek ons geen verstandige optie.

Minder zeiken, meer genieten

Voor nu sluit ik deze blog. Ik ben weer een beetje bijgekletst, en aankomende blogs zullen er misschien nog flarden voorbijkomen van dingen die opborrelen om te willen vertellen. Maar voor nu is dit eruit. Voelt dit goed.

Het is in mezelf namelijk ook stiller om te willen delen, en nog steeds zoekende in waar ik naartoe heb te gaan.

Ik wilde hier nog iets over delen — over hoe het voelt om zo met z'n allen op reis te zijn — maar ik voel hem niet meer om dat in deze blog te delen 🤣. Dus dat mag wachten. Dat is bedoeld voor een andere blog 🥰

Deze wordt al lang, en hij is rond. Jullie weten even wat er allemaal gebeurd is, en zijn weer enigszins bij ☺️

Ik hoop dat je een fijne vakantie hebt mogen hebben, of wie weet ben je nog heerlijk vakantie aan het vieren. Geniet. Geniet volop. Van iedere sec. Iedere blik. Suck it up.

Echt.

Het leven gaat zo fucking snel. Als ik nu terugkijk op de 4 maanden dat we al reizen, bedenk ik me iedere keer dat ik nog te weinig geniet. Dat je toch echt snel iedere keer vooruitkijkt in plaats van in het moment te blijven. En ik ben me daar al zo bewust van om in het moment te blijven, en nóg vind ik dat ik te weinig geniet.

Geniet en leef je fucking mooiste leven!! Maar écht!

Ik wil later terugkijken en weten dat ik lol heb gehad met mijn kids. We bouwen een band op die ik en zij de rest van ons leven meenemen. Herinneringen maken waar we allemaal tot op ons sterfbed aan terug kunnen denken.

En niet.

Had ik maar....

Dus dat.