51,4 GRADEN EN EEN LALLENDE FRANSMAN

Over hitte, kletskoppen, een lavendelveld en een dam in een beekje

Ben ik weer, heb je me gemist? 😝

Na het Montségur-verhaal zijn we langzaamaan doodgegaan van de hitte. Als je nu denkt: Montségur? Oh ja! Daar zou ze heen — ik heb daar mijn hele avontuur, met diepte, energetisch werk en die ja ook die kant van Brigitte, helemaal beschreven in een dagboekmoment. Lees hem hier

🥵 51,4 graden

We zijn daarna snoeihard doorgereden naar een camping met zwembad. Het was in Nederland warm — nou linda, ik voel je. Het was hier op een gegeven moment 47,8 graden met een gevoelstemperatuur van 51,4. Hoe dan?

Ik stapte uit de camper en dacht dat ik geen lucht meer kreeg. Heet, overal heet. Zweet, kriebel. Ik kreeg een algeheel gevoel van malaise en zelfmedelijden. En de gedachte: in Afrika weten ze niet beter ook — en had het gelijk met ze te doen. Wat een ellende, dit.

Dus we konden maar één ding doen: zwemmen. Je kunt geen stadje in, want je smelt ter plekke gelijk met de tegels op de grond.

Dus zwemmen — en gelukkig was er ook een glijbaan. Even lol maken en zwemmen in water wat net zo warm was als mijn voorhoofd.

📸 Joey en de Snapchat-meisjes

En dat was nog niet alles — de temperaturen stegen nog meer. Want ja, mijn oudste zoon is 13, heeft good lookings. En ja, ik ben zijn moeder, je vindt je kind altijd de mooiste — maar hij is ook gewoon knap. Punt.

En met die bijkomstigheid werd meneer gevraagd voor zijn Snapchat door 3 Franse meisjes.

Beetje waggelend en nonchalant, op zijn ongekend schattige manier, komt ie terug gewandeld en vertelt wat er gebeurde.

 

 

Dus geen date, geen zoonlief met een Franse meid. Nee — zoonlief is daar helemaal niet mee bezig. Te veel gedoe.

🎣 Vissen en een dronken man

We zijn in de avond maar gaan vissen en kwamen uiteindelijk uit bij een oevertje bij het dorp, met alle Franse mensen om ons heen. Het was net echt. Totdat er een dronken man bij me kwam staan en lallend vertelde dat we hier niet mochten vissen. Politie streng was, en we wat verderop moesten gaan staan.

Vervolgens sprak ik nog een andere Duitse man aan die snel wegliep — die koos eieren voor zijn geld. En toen liep hij weer door, naar mij.

Kreeg van Robbin een rollende-ogen-blik, want tja — dit soort dingen gebeurt mij nu altijd. Kom er nooit weer vanaf. Puur omdat ik ook van kletsen hou en niet lullig wil doen. Het veel te beleefde meisje in mij.

🐟 Het laatste sprankeltje hoop

Na deze camping reden we door. We dachten: als we iets omhoog rijden, wordt het koeler.

Nou Pieter — het werd heter en heter, en ik dacht werkelijk dat de banden aan het asfalt zouden blijven smelten. We zagen een camperplek, weer recht naar beneden, geen optie — dus het werd weer een camping. Wel aan de rivier.

Geloof dat we er rennend heen gingen. En wat denk je? Het water was zo warm dat het net een bad was. Echt bizar.

In de avond hebben we wat gevist, maar die vissen dachten ook: breng me het leven terug. Weet niet waar ze dat zoeken, maar niet bij ons. Geen vis te bekennen. Denk net zoals die duiven — allemaal dood.

 

💜 Het lavendelveld

Ook na deze plek, bloedverzieken­de hitte, reden we verder. En plotseling, uit het niets, kwam er een prachtig lavendelveld tevoorschijn.

Ik moest gelijk aan mijn moeder denken. Die was zo dol op lavendel. En ik bedacht me dat ik hier haar as wilde strooien.

Ik heb dit beeld in mijn geheugen gezet — een plek waar ze voorgoed vrij kan zijn. In het lavendel, bij de vlinders.

Alleen deze plek stond aan de weg. Vrachtauto's vlogen voorbij. Mag ik hier zoiets wel doen? Is dat niet wat raar? Er is vast een mooier veld.

Heb het dus niet gedaan. En was er uiteindelijk even flink verdrietig van. Mijn ego vond er weer wat van — en die won het dit keer.

 

Het was een grote les. Echt. Want ditzelfde had ik bij Montségur gehad. Mijn drang om iets te doen, maar dan toch een ja-maar. Wat als? Is dit niet stom? Raar?

Heb besloten ermee te stoppen. Niet mijn eigen waarheid verkleinen voor misschien een mening van een ander.

 

🩳 De ballenknijper en de badmuts

Nadat we een aantal uren hadden gereden kwamen we op onze nieuwe spot. We branden weg, vol in de zon — maar als het goed is, is hier een zwembad.

Wat denk je. De heren moeten een ballenknijper aan en als bonus ook een badmuts.

 

 

Dus we liepen weg. In de brandende zon. Tot we uiteindelijk naast de camper in een beekje terechtkwamen waar 10 centimeter water in stroomde. Robbin had het zo heet dat ie er regelrecht in ging liggen — terwijl zijn buik niet eens onder water kwam. Zo hoog was het water.

Ik zag alleen maar beestjes, blaadjes en kriebel en dacht echt: kan wel janken. Het zweet klotsend langs mijn bilnaad en het schuim tussen mijn tenen.

🏗️ De dam in het beekje

En de kids? Die zag je even links kijken, rechts kijken, en hop — stenen pakken en een dam maken!

Vind ik zo mooi en inspirerend. Kinderen zien zo snel mogelijkheden, en geen apen en beren zoals ik.

Dus ik moest aan een moment denken waarop iemand zei: "je kinderen laten je iets zien, nodigen je uit tot iets." En ik dacht ineens: fuck ja, ze hebben gelijk. Dus hup, door de weerstand en hup, het water in.

Papa meebouwen, moeders op haar knieën in het water en een dam bouwen. Een kuil graven en hoppatee — daar zaten we. Ik wel achter Robbin, zodat alle meuk achter hem bleef haken en ik in wat schoon water zat. 😄

 

 

Daardoor moet ik echt wel door mijn weerstand heen. Mijn miep-gedrag en mijn "ik hou van pootjes stijf, ik ga niet meedoen." Kwetsbaar opstellen, noemt men dat ook wel — maar ik leer er enorm van.

Je ego even laten indimmen van al zijn meningen, en gewoon lol maken — vindt je ego lastig. Maar als je de weerstand voelt, probeer het toch eens. Na de tijd voel je je echt. Nice!

Daarna hebben we even heerlijk op het kleedje gelegen in de schaduw, en de kids hebben samen wonderlijk leuk zitten kletsen terwijl ze in het water zaten.

Dat was ook het laatste moment genieten — want in de camper, toen we terugkwamen, was het 300 graden. Heb het nog nooit zo heet gehad in mijn leven. De nacht ging over stil liggen, zachtjes ademen, en de ventilator tussen mijn benen.

🛶 Volgende week: kajakken en vissen

Ondertussen zijn we aangekomen op een vast adresje waar we heel graag komen. Heerlijk tussen de bossen en aan de rivier. We kunnen hier kajakken en vissen tegelijk, en op de eindbestemming worden we dan opgehaald.

Er staat 20 centimeter water, dus het wordt een gierend avontuur. Want niet vissen en niet kajakken komt niet voor in het dagboek van de heren — dus we gaan het beleven.