Over weggespoelde wegen, tarantula's, een kromme Robbin, een lieve gastvrouw, en code rood — tot twee keer toe

Door Brigitte  ·   Blog 19

Wauw.

Twee weken Kreta zitten erop.

En ik kan je vertellen: dit was er weer eentje hoor 🤣

Rustig beginnen

We begonnen lekker rustig. Na onze vlucht eerst twee nachtjes Heraklion, want we kwamen pas laat in de avond aan en hadden werkelijk geen zin om dan nog van alles te moeten.

Dus taxi in, naar ons appartement midden in de stad, spullen neerpleuren en naar bed.

De volgende dag lekker op onderzoek uit. Heerlijke sfeer, prachtig weer, beetje rondstruinen, lekker eten, zwemmen en nog even met onze reet in de zon.

Precies goed.

We hadden verder natuurlijk helemaal niks gepland. Geen route. Geen slaapplekken. Wel een huurauto. En verder: we zien wel.

Nou. Dat hebben we geweten 😂

Leek moeders leuk

Op een gegeven moment vond moeders een slaapplek in the middle of fucking nowhere. Natuur. Bergen. Rust. Moest een geweldige omgeving zijn. Lekker wandelen, Leek me leuk.

Wij vertrokken met een heerlijk zonnetje, maar eenmaal in de bergen had Kreta andere plannen.

Noodweer. En niet een beetje regen.

Wij reden daar in onze Peugeot 308, zagen op een gegeven moment geen hand voor ogen, en Dave zat met de blosjes hoog op zijn wangen. Die stakkert heeft de afgelopen tijd ook wel genoeg spanning voor zijn kiezen gehad.

Joey daarentegen voelde zich alsof hij persoonlijk was uitgekozen voor een aflevering van Storm Chasers. Helemaal in zijn element die jongen 🙄🤣

Robbin? Tja. Die wordt niet warm of koud. En ik hield me eigenlijk ook behoorlijk kranig.

Totdat de volledige weg voor ons was weggespoeld. Gewoon. Weg. We konden alleen nog achteruit.

En toen dacht ik wel even: kut. Want als de weg vóór ons door de berg compleet is weggevaagd, kan dat natuurlijk achter of naast ons ook gebeuren.

Dus op mijn meest subtiele er-is-helemaal-niks-aan-de-hand-toon tegen Robbin: "Rij maar even achteruit. Volgens mij hebben we gewoon de verkeerde weg gepakt. We nemen die andere wel." 🤣

Een rit van twee uur werd iets langer. Uiteindelijk streken we neer bij een klein restaurantje waar de vrouw voor de deur doodgemoedereerd televisie zat te kijken. Totaal geen paniek.

We besloten even bij te komen, dus bakkie koffie erbij, maar daarvan sloegje stijl achterover omdat er ongeveer één centimeter prut onderin het kopje lag. Pupillen standje 3meter en door!

Rust en natuur wilde je toch, Brigitte? jazeker... andere keer meid.

Tarantula's op de wc

Eenmaal aangekomen keerde de rust weer terug. We hadden een blokhut met stapelbedden. Heel basic. Zo basic dat de tarantula's blijkbaar gewoon hun eigen huisje in de wc hadden en ik vervolgens op de wc stond.

Vanaf dat moment was mijn innerlijke rust ook weer iets minder aanwezig.

En wat denk je.. met mijn stomme kop zeg ik dit ook nog waardoor de kinderen niet meer alleen durfden te slapen🤦‍♀️, en toen Joey boven in de balken óók nog geknaag hoorde wat klonk als een houtwurm van 3meter, lagen we die avond met z'n drieën in één bed. Terwijl er ongeveer acht stapelbedden vrij waren.

Robbin lag ondertussen hele bomen om te zagen met zijn ingewanden, en bij mij liep het zweet langs mijn spleet.

Heerlijk ontspannen 🤣

Uiteindelijk ben ik naar een ander bed gegaan omdat ik mezelf een breuk lag. Dave uiteraard mee. Want zonder moeders slapen terwijl de spinnen op de loer liggen? Dacht het niet.

We zouden twee nachten blijven. De heren vonden één nacht meer dan voldoende. Dus door.

Matala ❤️

Daarna reden we door naar Matala. En dat vond ik dus écht een heerlijk plekje. Klein, kneuterig, een beetje hippie-vibe. Gezellige restaurantjes, winkeltjes, strand erbij en overal van die leuke hoekjes én prachtig weer!

Niet groot of spectaculair. Gewoon zo'n plek waar je aankomt en denkt: ja. Hier blijven we even.

Dus dat deden we. Alleen hadden we wéér stapelbedden, en Robbin was inmiddels wel een beetje klaar met mijn fantastische selectie aan accommodaties 🤣 De man wilde een normaal huis. Een goed bed. Ruimte. En het liefst geen geknaag boven zijn hoofd of spinnen die huurvrij op de wc wonen.

Dus vonden we vlak bij Matala een huisje voor vijf nachten. En dát was echt een schot in de roos. Heerlijk huis. Goede bedden. Lekker de ruimte. En een eigenaresse die werkelijk zó lief was, want we kregen een  ontvangst waar je u tegen zegt. Vers fruit, groentes en een ijskast gevuld. Plus een bak met heerlijke zelfgemaakte koekjes.

En alsof dat niet genoeg was zegt robbin de volgende ochtend : "Moet je eens voor de deur kijken." Ik dacht oprecht dat daar inmiddels 83 nieuwe kattenvrienden lagen, want die beesten lopen hier werkelijk overal 🤣

Maar niets was minder waar. Ze had stilletjes een hele mand vol lekkers en cadeautjes voor ons voor de deur gezet. Zonder iets te zeggen. Gewoon omdat ze dat wilde doen. Nu kun je denken, dan heb je teveel voor je huis betaald, ze lacht zich krom.. kan Pieter, boeit me niet, dit was leuk en ik genoot er volop van!

Hoe lief kun je zijn ❤️

Maar goed, we besloten lekker naar het strand te gaan en alsof we het té comfortabel begonnen te krijgen, trok Joey later doodleuk de deur achter ons dicht. Klik. Sleutel binnen. Wij buiten. … 🤣

En natuurlijk woonde die vrouw niet om de hoek. Ze moest helemaal terugkomen om vier Nederlanders die blijkbaar niet zelfstandig een deur konden bedienen weer hun huis in te laten.

Maar ook dat ging eigenlijk verrassend relaxed. Geen hysterische kip. Geen gedoe. Het was wat het was.

En toen we later weer bij het huis kwamen? Had ze gewoon wéér allemaal lekkers voor ons klaargezet. Serieus. Wat een ontzettend lief mens. (ondertussen 10kilo aangekomen, extra gewicht boeken voor de terugweg, maar dat geeft niks). Dit is te lekker en lief!

 

Kromme banaan

Robbin zelf zorgde trouwens ook nog even voor wat entertainment. Na al deze voorgaande overheerlijke stapelbed nachten besloot zijn rug.. Zoek het uut... ik trek deze ellende niet meer. Hij wilde zijn sokken uitpakken en klapte compleet door zijn rug.

Hij stond erbij alsof iemand zijn linkerzij naar rechts had geschoven en hem daarna verkeerd op zijn rechterheup had teruggezet.

Een banaan. Maar dan in een S-vorm. Zoiets 😂

Een chiropractor hier zag hij niet zitten, dus pijnstilling, voorzichtig bewegen, wat oefeningen en rust.

Verder hebben we het heerlijk rustig aan gedaan. Zon. Zee. Lekker eten. Nog een prachtige wandeling door een kloof gemaakt, waar ik de energie zó sterk voelde dat ik misselijk werd en heel vreemd in mijn hoofd, maar wel erg leuk was. Berggeitjes gevoerd. En vooral gewoon genoten van Kreta.

Openingen, en stralend licht

En ergens tussendoor… tussen de zon, spinnen, een kromme man en alles wat we hier aan het uitspoken waren, gebeurde er ondertussen ook van alles op een laag die wat minder zichtbaar is. In mij, maar voor mijn gevoel ook groter dan alleen mij.

Ik besloot dat ik even een moment in rust met mezelf moest. Even mediteren. En het was alsof ik niet alleen proefexamens krijg qua hoe sta je er voor Linda met rustig blijven in chaos, maar ook kreeg ik een andere laag aangereikt. Deze ochtend leerde ik mezelf op een bepaalde manier dieper in mezelf zakken. Als het ware naar achteren klikken. En ineens was het stil.

Niet Brigitte mediteert en probeert ondertussen haar 46 gedachten met geweld de kamer uit te krijgen. Nee. Echt stil. Ik kon niet eens meer denken. Heeeeerlijk.

En juist daar kwamen antwoorden. Over mijn eigen ruimte. Over verbinding. Over mijn ziel en mijn hogere zelf. Over het mannelijke en vrouwelijke in mij.

Allemaal van die dingen waar ik uren over kan nadenken, terwijl het antwoord zonder al dat denken ineens verrassend simpel voelde. "Klonk". Fuck! dit dus! duuh

En misschien is dat ook wel steeds meer waar mijn eigen werk naartoe beweegt. Niet mensen vertellen wat ze moeten geloven of wat hun antwoord is. Maar leren hoe je zó bij jezelf kunt komen, dat je weer kunt voelen wat van jou is.

Ik zag openingen ontstaan. Scheuren bijna, waar ineens ontzettend veel licht doorheen kwam. Ik voelde heel sterk: er komt ruimte. In mezelf. Maar ergens voelde het ook collectief. Alsof er iets aan het bewegen is, en er steeds meer openingen ontstaan om anders te voelen, kijken en leven.

Klinkt lekker vaag hè 🤣 Maar soms krijg je iets gewoon niet beter in woorden gepropt.

Ik verzamel die ervaringen, oefeningen en inzichten inmiddels. Nog lekker veilig bij mij 😏 Wat daar ooit uit ontstaat, weet ik nog niet precies. Maar dat er iets uit gaat ontstaan? Dat voel ik wel.

En verder was ik natuurlijk gewoon op vakantie 🤣 Want Kreta vond dat al dat licht, stilte en innerlijke verdieping inmiddels wel mooi genoeg was.

Code ALARM

De volgende ochtend: CODE ROOD. 6:20 met dat heerlijke harde alarm op je telefoon! Hart zat ergens tussen mijn derde oog en door het snelle opstaan en verwarring liep ik bijna tegen de deurpost aan.

Nou Brigitte. Kijken of je het ook kunt als de pleuris uitbreekt 😂

Van dat eerste alarm schrok ik me dus echt helemaal kapot. Whats gebeurd in de skuur dacht ik, snel vertalen maar gelukkig gebeurde er waar wij zaten uiteindelijk vrijwel niks.

Aan de andere kant van het eiland was het helaas een heel ander verhaal. Daar waren flinke overstromingen en is zelfs een oudere man overleden. Dus de waarschuwing was absoluut niet voor niks.

Wij hebben die dag juist een prachtig klein kloostertje bezocht en daarna heerlijk gegeten in Matala. Heel bizar hoe groot het verschil op één eiland kan zijn.

Maar vrijdag moesten wij richting Heraklion, want zaterdag zouden we vliegen. En daar waren juist overstromingen geweest. Het zou opnieuw vreselijk weer worden.

Nou goed. Vrijdag in de auto. En eigenlijk? Prima. Blauwe lucht. Droge wegen. Niks aan de hand.

Tot er ineens een gigantisch rotsblok op de weg lag dat naar beneden was gekomen en een auto had geraakt. Gelukkig alleen de bumper en niemand gewond. Ook weer fijn voor de bloeddruk.

Eenmaal in Heraklion nog even gewinkeld, naar de zee gekeken — die werkelijk bizar wild was — en wat gegeten.

En toen begon het. Spoelen.

Ondertussen reageerde de kerel van ons appartement niet en we hadden nog een toegangscode nodig. Parkeren was één groot drama. Uiteindelijk enigszins droog richting het appartement geglibberd.

Reageert die pannenkoek eindelijk. Vanwege de wateroverlast konden we er niet terecht. Om 14:05 uur. Terwijl we vanaf 14:00 uur hadden geboekt. …

Oké. Flexibel zijn, Brigitte 🤣

Auto weer in. Nieuwe plek zoeken. Hup. Gevonden. En eigenlijk perfect. We konden er direct terecht en zaten lekker een verdieping omhoog.

Mijn hoofd had ook meteen een compleet calamiteitenplan klaar: mochten er overstromingen komen, zitten wij droog en desnoods kunnen we nog naar het dak. Want volgens de voorspellingen zou het flink losgaan.

Nou… het viel mee. Wat regen. Onweer. Iedereen lekker rustig. Televisie aan. Dekentjes.

Tot ineens: WÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈ. Weer dat fucking alarm.

Ik stikte nog net niet in mijn chippie. Dave meteen in tranen. Joey keek even rond om af te tasten: hoe serieus is dit?

En moeders? Moeders bleef kalm. Nonchalante blik.

 

Terwijl het mij vanbinnen natuurlijk óók even bloedheet werd. Hart omhoog. En mijn hoofd onmiddellijk aan het werk. Evacueren. Water. Wat als dit. Wat als dat. Volledige speelfilm alweer klaar voordat er überhaupt iets gebeurd was.

En daar was hij weer. Terug. Niet mee in mijn hoofd. Terug naar mijn lijf. Terug naar die stille plek in mezelf.

Het advies bleek vooral binnenblijven en niet onnodig de weg op gaan. Dus: "Zie je wel jongens. Niks aan de hand." Dekentjes. Film. Ontspannen. Een warm bad deed de rest.

Maar ondertussen dacht ik wel: godsamme. Eerst aan het begin van de vakantie die weggespoelde wegen midden in de bergen. Daarna eindelijk rust. Nu code rood, overstromingen en noodalarmen. En morgen moeten we nog vliegen. Met mogelijk turbulentie.

En ik dacht vooral aan Dave. Die jongen heeft de afgelopen tijd al genoeg spanning gehad. Waarom nou weer? Of all fucking places breekt precies wanneer wij hier zitten deze ellende uit.

En ik heb niet zo'n moeite met vliegen. Maar turbulentie staat nou ook weer niet op mijn lijstje met hobby's.

Maarrrrr… we blijven kalm.

Nog één rondje dan

De volgende ochtend scheen de zon. Yes! Op naar het vliegveld. Auto inleveren. Naar binnen. En… jeeeezus.

Een mierenhoop. Ik dacht dat ik gek werd. Ik heb nog nooit zo vaak mijn stille ruimte in mezelf opgezocht als op dat vliegveld. Hielp trouwens wel. Maar man man man.

Wachten. Nog meer wachten. Vertraging. Uiteindelijk door de regen naar het vliegtuig. Lekker zitten.

En wat denk je? HOOOOOSEN. Werkelijk met bakken uit de lucht. Wind erbij.

En heel langzaam begon ik te denken: hoeveel testen krijg ik nog? Hoe vaak mag ik oefenen om mezelf niet te verliezen in angst?

Want ik herken het inmiddels zó goed. Mijn hoofd begint scenario's te bouwen. Beelden. Mogelijkheden. Volledige films waarvan nog geen seconde daadwerkelijk gebeurd is.

Dus weer: terug. Naar mijn hart. Even een gebedje. Voelen. Vertrouwen.

Door het weer konden we nog niet vertrekken. Even geduld. En achter mij hoorde ik Robbin ondertussen Dave afleiden met grapjes over snoepjes en scheetjes. Werkte perfect 😂

"Mama… wat zeggen ze?" "Niks aan de hand schat. Heb je al een leuke film uitgezocht?"

Oef. Die ging goed.

Ondertussen bleef ik steeds opnieuw die rust in mezelf opzoeken. Niet alleen voor mezelf. Ook omdat ik weet dat Dave naar ons kijkt om te voelen: ben ik veilig?

En als ik eerlijk ben? Ik was er inmiddels wel klaar mee. Ik wilde gewoon naar huis.

Toen zakten de wind en regen. We mochten vertrekken. En ik heb werkelijk gebeden: alsjeblieft… gewoon geen turbulentie.

En wat denk je? Niks aan de hand 🤣

En nu?

Nu ik dit schrijf zitten we in de trein. Op weg naar huis.

En ik moet zeggen: wat een bijzonder fucking vakantie was dit 🤣

We hebben het heerlijk gehad. Echt. Maar tegelijkertijd heb ik weer zó ontzettend veel geleerd in en met mezelf.

Stilte opzoeken in mezelf. Het verschil leren voelen tussen mijn ziel en mijn hogere zelf. Zakken. Naar achteren klikken. Aanschouwen. In het niets zijn en daarin juist alles voelen. Antwoorden niet buiten mezelf zoeken, maar ze in mezelf leren horen.

En vooral merken: ik kan terug. Wanneer mijn hoofd me probeert mee te sleuren in angst, kan ik terug naar vertrouwen. Naar liefde. Naar rust. Naar mezelf.

Niet altijd meteen. Niet perfect. Ik ben ook gewoon nog steeds Brigitte hè 😂

Maar godsamme… wat ben ik fucking trots op mezelf.

Dat is voor mij misschien wel het grootste verschil.

Ik zak steeds een laagje dieper in mezelf. En tegelijkertijd voelt het alsof ik iedere keer een trede omhoog ga.

Tijdens een meditatie kreeg ik de woorden:

Alsof de tijd van eindeloos zoeken langzaam plaatsmaakt voor iets anders. Niet meer alleen ontdekken wie ik ben. Maar steeds meer zijn wie ik ben.

En uiteindelijk naar buiten brengen wat ik onderweg allemaal heb geleerd, gevoeld en verzameld.

Niet omdat ik dé antwoorden heb. Maar omdat ik steeds meer geloof dat ik iets kan betekenen door mensen niet míjn antwoorden te geven… maar ze te helpen hun eigen antwoorden weer te voelen.

So it is.