Wie is dan die Eigen*Wijze Vrouw?
Ik ben Brigitte.
Vrouw. Moeder. Reiziger. Voeler. Nieuwsgierig naar alles wat zich niet altijd met het hoofd laat verklaren.
En waarschijnlijk nog een heleboel meer.
Ik pas namelijk niet zo goed in één hokje. En inmiddels weet ik: dat hoeft ook helemaal niet.
Ik voelde altijd al veel
Als klein meisje had ik vragen waarvan ik het idee had dat andere kinderen ze helemaal niet hadden.
Ik voelde sferen. Mensen. Wat er niet gezegd werd.
Alsof ik met een soort antenne door het leven liep.
Maar voelen betekent nog niet automatisch dat je ook weet wat je met alles wat je voelt moet doen.
Door wat ik in mijn jeugd meemaakte, raakte ik juist steeds verder verwijderd van mijn lichaam. Mijn hoofd draaide overuren en mijn lijf voelde soms alsof het ergens diepgevroren achterbleef.
Dus deed ik wat ik wél kon.
Doorgaan.
Niet zeuren. Schouders eronder. Zorgen. Regelen. Werken.
Mijn eigen versie van overleven.
En daar was ik behoorlijk goed in.
Totdat het niet meer ging.
Van overleven naar voelen
Er kwam een moment waarop mijn lichaam en eigenlijk mijn hele leven duidelijk maakten: zo wil ik niet verder.
Ik zorgde voor mijn moeder, mijn vader was ziek, ik was moeder, vrouw en ondernemer en ondertussen probeerde ik alle ballen hoog te houden.
Van buiten lukte dat trouwens prima.
Vanbinnen steeds minder.
Dat werd het begin van een zoektocht die uiteindelijk veel groter werd dan ik ooit had kunnen bedenken.
Ik verdiepte me in lichaamswerk, trauma, ademwerk, Reiki, Access Bars, energetisch werk, systemisch werk, kruiden, regressie, sjamanisme en alles wat me hielp om niet alleen te begrijpen wat er in mij gebeurde, maar het ook werkelijk te voelen.
Laag voor laag kwam ik dichter bij mezelf.
En misschien nog belangrijker: ik leerde mijn lichaam steeds beter kennen.
Wat gebeurt er wanneer ik spanning voel?
Waarom schiet mijn systeem soms aan?
Waarom wil je lijf vluchten, vechten of juist helemaal stilvallen?
En hoe kom je weer terug?
Niet door jezelf toe te spreken dat alles goed komt.
Maar door te leren aanwezig te blijven bij wat er werkelijk is.
En toen kwam het leven zelf
Jarenlang had ik geleerd, gevoeld, geoefend en gewerkt met alles wat ik onderweg tegenkwam.
En toen kreeg al die kennis ineens een heel andere betekenis.
Mijn jongste zoontje kreeg voor mijn ogen een ongeluk. Godzijdank liep het goed af.
Maar op zo'n moment bestaat er geen cursusboek.
Geen mooie spirituele uitspraak.
Geen trucje waarmee je de angst even weg kunt halen.
Het gebeurt.
En je hele systeem reageert.
Ik voelde de schrik en de doodsangst. Mijn lichaam wist heel goed dat er iets ernstigs gebeurde.
Maar ergens merkte ik tegelijkertijd iets anders.
Ik bleef.
Ik kon voelen wat er door mij heen ging zonder er volledig door meegesleurd te worden.
Ik kon bij mijn kind en mezelf blijven.
Aanwezig.
Niet omdat ik geen angst voelde, maar juist terwijl ik die angst voelde.
En achteraf besefte ik hoe groot dat verschil was.
De dingen die ik jarenlang had geleerd en geoefend, waren op dat moment geen theorie meer.
Mijn lichaam kende ze.
Ik hoefde mijn gevoel niet weg te drukken. Ik hoefde mezelf niet uit de situatie te halen. Ik kon voelen én blijven.
Regulatie betekent voor mij niet dat je altijd rustig bent.
Het betekent ook niet dat heftige dingen je niets meer doen.
Het betekent dat je steeds opnieuw een weg terug leert vinden naar jezelf — óók wanneer het leven ineens alles door elkaar schudt.
En nu?
Nu ziet mijn leven er opnieuw anders uit.
Ik reis met mijn gezin en mijn werk, of eigenlijk beter gezegd mijn passie beweegt met mij mee.
Op dit moment draait mijn leven niet om een volle praktijkagenda of zoveel mogelijk sessies geven.
Ik schrijf.
Ik leer.
Ik leef.
Ik reis.
Ik verdiep me.
En ik deel steeds meer van wat ik onderweg tegenkom — buiten mezelf én vanbinnen.
Ook mijn zenuwstelsel reist daarin volop mee. Met z'n vieren in een kleine ruimte, 24 uur per dag samen, steeds weer een andere plek, weinig wat écht vaststaat… het vraagt nogal wat van een systeem.
En soms brengt het leven je ineens in een situatie waarin alles wat je de afgelopen jaren hebt geleerd geen theorie meer is.
Waarin je lichaam daadwerkelijk mag terugvallen op alles wat je onderweg hebt geleerd.
De afgelopen periode heeft daarin opnieuw veel in mij aangeraakt.
Want wat mij heeft geholpen, wil ik niet voor mezelf houden.
En daar ontstaat op dit moment iets nieuws uit.
De Eigen*Wijze Vrouw
De Eigen*Wijze Vrouw is daarom voor mij niet langer alleen de naam van mijn praktijk.
Het is veel meer wie ik ben en hoe ik probeer te leven.
Nieuwsgierig.
Voelend.
Met beide voeten op de grond en tegelijkertijd open voor alles wat ik niet kan verklaren.
Soms diep.
Soms spiritueel.
Soms praktisch.
Soms vloekend.
Soms zoekend.
En altijd weer lerend.
Ik heb niet alle antwoorden.
Gelukkig niet.
Maar ik heb inmiddels wel geleerd steeds beter naar mezelf te luisteren.
En misschien is dát voor mij wel eigen*wijs leven:
Niet worden wie je denkt dat je zou moeten zijn,
maar steeds meer durven zijn wie je al bent.
Ik neem je daarom mee op reis. Wie weet geven mijn verhalen je onderweg al wat handvatten. Of misschien geven ze je gewoon het gevoel dat ik een stukje naast je loop.
Heb je vragen, wil je lekker sparren of wil je gewoon iets delen? Voel je welkom. Dat mag ook gewoon in een privéberichtje.
En wat de toekomst brengt?
Alles wat ik onderweg tegenkom, leer en ervaar, stop ik erbij in mijn rugzak. En vroeg of laat vindt dat zijn weg naar buiten. Want niets liever wil ik dan de tools die mij helpen met jou delen.
Hoe?
Dat zal gaandeweg wel helder worden.
Maar nu...?
Nu leef ik.
♥ Brigitte