De reis naar mezelf.

Over tien keer herschrijven, zes jaar zoeken, een klap die alles liet samenkomen, en de grond die ik onder mezelf voel.

Lieve jij,

Deze blog heeft even geduurd. En met even bedoel ik ook echt even 🤣

Ik heb hem volgens mij inmiddels tien keer geschreven. Stukken weggegooid, opnieuw begonnen, weer iets toegevoegd en vervolgens dacht ik: nee. Dit is hem niet..

En normaal gesproken heb ik daar niet zoveel last van. Er gebeurt iets in mijn leven, ik voel, ik schrijf en hoppa… de wereld in ermee.

Maar juist dát is iets wat de afgelopen tijd aan het veranderen is.

Ik heb minder behoefte om alles meteen te delen.

Niet omdat ik niet meer wil delen. Integendeel.

Maar sommige dingen mogen blijkbaar eerst even van mij zijn.

Eerst zakken.
Eerst wortelen.
Eerst voelen wat iets werkelijk met míj doet voordat ik er woorden aan geef voor een ander.

En misschien is dat wel precies waar ik op dit moment in mijn leven sta.

Er beweegt namelijk intens veel in mij.

Loslaten.
Groeien.
Anders kijken.
En vooral steeds dieper zakken in mezelf.

Zes jaar zoeken

Sinds de verkoop van mijn bedrijf, inmiddels zes jaar geleden, is er eigenlijk iets in mij op losse schroeven komen te staan.

Wie ben ik? Wat wil ik? Waar word ik gelukkig van? Wat is van mij en wat heb ik mezelf ooit aangeleerd?

En heel eerlijk? Ik wist het niet. En soms weet ik het nog steeds niet 🤣

Maar wat ik al die jaren wél heel sterk voelde, was: ik heb mezelf te vinden.

Niet de Brigitte die iets doet. Niet de ondernemer. Niet de moeder. Niet de vrouw van. Niet degene die sterk is, dingen oplost, anderen helpt of precies weet wat ze moet doen. 

Maar ik.

Wie ben ik als al die rollen even wegvallen? Wie ben ik zonder al die dingen die ik draag vanuit mijn familie.. wie ben ik zelf?

Volgens mij ben ik daar zes jaar lang laagje voor laagje naartoe aan het werken geweest. En nog steeds.

Dieper zakken.
Een fundering bouwen in en met mezelf.
Veiligheid voelen.
Zelfverzekerdheid.
Maar vooral: zelfliefde.

Misschien doet een ander dat in een jaar. Nou, gefeliciteerd 🤣

Ik ben inmiddels zes jaar onderweg, het voelt als de donkere nacht van de ziel... maar ik heb voor het eerst nu het gevoel dat ik werkelijk kan zeggen:

En dat voelt totaal anders dan "ik heb niemand nodig, ik doe het zelf wel."
Dat laatste kende ik namelijk al.
Dit is zachter.

Zachte kracht

Ik merk dat er steeds meer een soort zachte kracht ontstaat.

Geen huftergedrag. Niet: dit ben ik en zoek het allemaal maar uit. Ergens ook wel, maar vanuit een andere energie. Liefdevol ipv fuck you.

De momenten waarop ik oordeel worden minder. De momenten waarop ik mezelf veroordeel worden minder. De onzekerheid krijgt minder ruimte. De behoefte om alles direct te begrijpen of op te lossen wordt minder.

En oordeelloosheid naar mezelf én naar een ander krijgt steeds meer ruimte.

Niet perfect hoor. Ik ben nog steeds onzeker. Ik twijfel nog steeds. Ik heb nog steeds momenten dat ik denk: wat de fuck ben ik eigenlijk aan het doen? 🤣

Maar volgens mij is dat ook gewoon mens-zijn.

Het verschil is dat ik mezelf daarin niet meer zo snel verlies.

Ik voel de grond onder mij. Ik voel iets in mij wat mij vasthoudt. Een energie, een verbinding, een aanwezigheid — geef het de naam die voor jou klopt. Maar voor mij is het er. Altijd. Zonder oordeel. Ik kan er ieder moment naartoe.

En dat is misschien wel het grootste cadeau dat ik mezelf de afgelopen jaren heb gegeven.

En toen moest ik het voelen

En toen gebeurde er drie weken geleden iets waarvan ik hoop dat ik het werkelijk nóóit meer hoef mee te maken.

Dave werd aangereden.

We waren gewoon wat rond de camper aan het rommelen. De kinderen reden op hun stepjes en ineens hoorde ik Joey keihard schreeuwen: "DAVE! STOP! EEN AUTO!"

Dave werd vol geschept door een auto.. Hij klapte op het voorruit en werd meters door de lucht geslingerd.

En alles stond stil. Letterlijk. Geen geluid. Alles wit. Slow motion.

En terwijl ik mijn kind door de lucht zag vliegen, dacht mijn hoofd:

Mijn allergrootste angst. En ik denk de grootste angst van iedere ouder.

Maar bij mij was het ook een angst die altijd ergens aanwezig is geweest. Een angst waarvan ik al langer wist: hier heb ik iets mee te doen.

Nou. Blijkbaar hoefde ik hem niet meer op te zoeken. Hij kwam zichzelf even aanmelden. Vol in mijn gezicht.

En toch gebeurde er in dat moment iets wat ik nooit meer zal vergeten.

Mijn hoofd schreeuwde: dit is fout. Je bent hem kwijt.

Maar daaronder voelde ik direct in die sec. iets totaal anders. Rust. Een weten.

Mijn hoofd kon er geen fuck van maken. Want mijn ogen zagen iets verschrikkelijks. Maar ergens diep in mij was het stil, een veilig gedragen gevoel.. echt heel bizar. 

En dát… wauw.

Hoofd en hart

Alles waar ik de afgelopen jaren mee bezig ben geweest, kwam in dat ene moment samen.

Blijven. Ademen. Aanwezig zijn. Niet verdwijnen in angst. Voelen wat er werkelijk in mij gebeurt. Vertrouwen. Die verbinding voelen waar ik iedere dag bewust mee bezig ben.

Ik heb daar jarenlang over kunnen praten. Ik heb het kunnen oefenen wanneer het leven een beetje schuurde.

Maar nu stond ik in misschien wel het heftigste moment van mijn leven.

En hij was er. Die grond onder mijn voeten. Die verbinding. Dat vertrouwen. Terwijl mijn hoofd compleet op hol sloeg, voelde ik daaronder iets wat mij vasthield.

Dave bleek wonder boven wonder oké. Na allerlei scans, foto's en echo's.. uitslag. Een paar schrammen en een lichte hersenschudding. Meer niet.

Hoe? Geen idee. Ik noem het een wonder.

We hebben alles daarboven bedankt. God, Jezus, Great Spirit, geef ze de naam die voor jou klopt, zijn beschermengelen en natuurlijk alle opa's en oma's maar in het bijzonder Oma Jo, die een aantal weken daarvoor een engel is geworden. Vanuit alles wat wij geloven en voelen, weten wij gewoon dat zij er was.

Die lieve jongen van ons heeft een heel leger beschermengelen om zich heen gehad

❤️

En natuurlijk was het daarna niet ineens klaar. De eerste week voelde ik dat mijn lijf de klap nog droeg. Ik staarde. Was vlak. Schrok van ambulances. Zat naast Robbin in de auto en merkte dat mijn lijf zich steeds schrap zette.

Dus ook daar mocht ik iets doen wat voor mij niet vanzelfsprekend is: uitreiken. Niet alles zelf oplossen.

Ik heb EMDR gedaan en dat heeft me gelukkig ontzettend geholpen, want het zat heel diep en een heel oud stukje van mij kwam omhoog. Ik kan heel veel zelf, maar als er doodsangst om de hoek komt kijken, mag je toch echt even dubbel checken en uitreiken of je werkelijk nog hier bent. 
En ik wilde het even niet alleen doen.. en natuurlijk heb ik mijn rots in de branding.. Robbin..
maar ik wilde even dat iemand met me mee ging voelen en kijken met professionele kennis maar die mij kent en weet wat ik weet en even daar boven kan gaan kijken..Iemand die ik kende van een opleiding. Ben je oke? En dit voelde zo goed!

Ik ben verbaasd geweest over de mensen die naar me vroegen hoe het ging. Écht ging. Mensen die door bleven vragen.. want ik kruip weg.. zij hielden vol.
Maar daardoor kwamen ze echt dichter bij me.. kon ik me openstellen en hebben ze een plekje gekregen. En dat is echt nieuw voor mij. Daar zal ik ooit nog wel eens iets over delen. 
Maar in dit soort momenten kom je er (hoe cliché ook) achter wie er werkelijk om je geven. Ik kende dit niet zo... of eigenlijk.. durfde niet zo. nu wel. Wauw. 

Inmiddels zijn we drie weken verder. Dave is weer heerlijk Dave. Joey doet het zo ontzettend goed, bizar wijze jongen. Ik sport weer lekker. Robbin is nog steeds gelukkig robbin, al heeft die me toch zijn portie wel gehad afgelopen tijd..
En ik voel: ik ben er weer. En... we houden elkaar in de gaten natuurlijk :-)

Een reis in een reis

En misschien heeft dit hele gebeuren me nog scherper laten zien wat deze reis werkelijk met mij doet.

Want ja, we reizen door landen. Frankrijk, Spanje, Portugal, Noorwegen. Zweden. Denemarken. Straks weer verder.

Maar de grootste reis die ik aan het maken ben, gaat helemaal nergens naartoe. Die gaat naar binnen.

Het is een reis in een reis.

Ik ben nog nooit zo op mezelf teruggeworpen als de afgelopen maanden. Wie ben ik? Wat is mijn waarheid? Hoe stond ik in het leven? Hoe bewoog ik naar buiten? Welke delen van mij waren werkelijk van mij en welke waren ooit ontstaan om mezelf veilig te houden? Wat wil ik meenemen? Wat mag ik loslaten?

En ik merk dat daar ontzettend veel aan het verschuiven is. Ook in de mensen om mij heen. In waar ik mijn energie aan wil geven. In wat ik nog wil delen. In hoe snel ik iets wil delen.

Vroeger gooide ik alles eruit. Ik voelde iets en hup: daar was Brigitte 🤣

Nu merk ik steeds vaker: nee. Dit is eerst van mij. Ik hoef niet alles onmiddellijk te delen om het werkelijk te laten bestaan. Sommige ervaringen mogen eerst wortelen.

Misschien is dat ook waarom deze blog weken heeft geduurd. Ik heb hem zo vaak opnieuw geschreven. Niet omdat ik de woorden niet kon vinden. Maar omdat ik iedere keer voelde: dit is nog niet mijn waarheid.

En nu voelt hij anders. Nu is het gezakt.

Ik heb mezelf

Misschien is dat uiteindelijk wel waar die zes jaar over gingen.

Niet mezelf vinden alsof ik ergens kwijt lag en iemand even onder een steen moest kijken 🤣 ( al leef ik daar wel vaak ;-p)

Maar mezelf leren dragen. Een fundering bouwen. Steeds opnieuw.

Totdat ik niet alleen met mijn hoofd kan zeggen dat ik veilig ben… maar mijn lijf het weet en ik het daardoor werkelijk voel.

Totdat ik niet alleen kan praten over zelfliefde… maar mezelf werkelijk liefdevol kan vasthouden.

Ook als ik bang ben. Ook als ik twijfel. Ook als ik onzeker ben. Ook als ik geen flauw idee heb wat de volgende stap wordt.

Want dát is niet verdwenen. Ik twijfel nog. Ik ben nog onzeker. Ik maak fouten. Ik heb nog steeds dagen waarop ik het allemaal niet weet.

Daar gaat het niet om.

Ik voel de grond onder mij. Ik voel die energie in mij die mij vasthoudt en steunt. Zonder oordeel. Ik weet dat ik daar ieder moment naartoe kan.

En blijkbaar had ik dat te voelen op het moment waarop ik dacht dat de wereld mijn grootste goud van mij af wilde nemen.

Mijn hoofd schreeuwde. Mijn hart wist. Ego en ziel. Angst en vertrouwen. Tegelijkertijd.

Dat moment vergeet ik nooit meer..

En nu?

Nu gaan we naar Kreta 🤣 Even niks. Zon. Zee. Mijn gezin. Lekker eten. Sporten. Ontdekken. En vooral even geen grote levenslessen graag.

Universum, mocht je meelezen: ik heb hem.

Dankjewel.

Is goed zo 🤣